ปัตติปุปผิยเถราปทาน

ปัตติปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่ ซึ่งได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในสมัยที่ พระปทุมุตตรพุทธเจ้า เสด็จดับขันธปรินิพพาน มหาชนทั้งหลายต่างพากันมาร่วมส่งเสด็จและอัญเชิญพระพุทธสรีระไปถวายพระเพลิง ท่ามกลางเสียงประโคมมโหรีที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า พระเถระในขณะนั้นได้นำ ดอกปัตติ (ดอกไม้ชนิดหนึ่ง) มาบูชาแด่พระพุทธองค์ด้วยจิตใจที่ผ่องใส

ผลแห่งการกระทำที่เป็นมหากุศลในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัป ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขในสุคติโลกสวรรค์และมนุษยโลกสลับกันไป จนกระทั่งในภพชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์ สิ้นอาสวะกิเลสทั้งปวง ดุจพญาช้างที่ตัดเครื่องพันธนาการได้สำเร็จ

ใจความสำคัญและบทสรุปจากพระสูตรนี้ มีดังนี้:

• อานิสงส์แห่งการบูชาพระพุทธเจ้า: การถวายดอกไม้บูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นมหากุศลที่ส่งผลข้ามภพข้ามชาติ นำมาซึ่งความสุขและปิดประตูอบายภูมิได้
• ผลแห่งบุญบารมี: ท่านพระเถระได้รับ วิชชา 3 (ความรู้แจ้ง) และ ปฏิสัมภิทา 4 (ความแตกฉานในธรรม) เป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จในการปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระพุทธเจ้า
• ความสำเร็จในชีวิตสมณะ: พระเถระได้กล่าวด้วยความปิติว่า การได้มาบวชในสำนักของพระพุทธเจ้าถือเป็นการมาดีแล้ว และท่านได้ทำภารกิจที่ควรทำคือการบรรลุธรรมตามพุทธประสงค์อย่างสมบูรณ์แล้ว

เรื่องราวของพระปัตติปุปผิยเถระจึงเป็นแบบอย่างให้พุทธศาสนิกชนเห็นถึง อานุภาพแห่งจิตที่เลื่อมใส ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการสั่งสมบารมีเพื่อนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด