คันธมุฏฐิยเถราปทาน

คันธมุฏฐิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระคันธมุฏฐิยเถระ ผู้ได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่จากการทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในอดีตกาล เมื่อครั้งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า ปทุมุตตระ เสด็จดับขันธปรินิพพานและมีการสร้างจิตกาธาน (เชิงตะกอน) เพื่อถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ พระเถระในขณะที่ยังเป็นกุลบุตรผู้มีจิตศรัทธา ได้นำเครื่องหอมนานาชนิดมาบูชาโดยการโปรยกำเครื่องหอมเข้าสู่กองเพลิงด้วยความเลื่อมใสสูงสุด

ผลแห่งการกระทำในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัป ดังนี้

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลยตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ผลบุญนี้คุ้มครองให้ท่านเสวยสุขในเทวโลกและมนุษยโลกเป็นเวลานาน
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้มีโอกาสพบพระพุทธศาสนาและออกบวช จนสามารถกำจัดกิเลสทั้งปวงให้สิ้นไป บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ไร้อาสวะ
• คุณวิเศษ: ท่านได้รับปฏิสัมภิทา 4 ประการ อันเป็นความแตกฉานในหลักธรรม ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จสูงสุดในชีวิตนักบวช

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง "อานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า" แม้จะเป็นเพียงเครื่องหอมกำมือเดียว แต่หากกระทำด้วยความเลื่อมใส (ปสันนจิต) และมีเจตนาอันบริสุทธิ์ ย่อมส่งผลให้ผู้ทำบุญได้รับความสุขทั้งในปัจจุบันและอนาคต จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทางคือ พระนิพพาน การปฏิบัติของพระคันธมุฏฐิยเถระจึงเป็นแบบอย่างของพุทธสาวกผู้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จสมบูรณ์