สัตตปัณณิยเถราปทาน

สัตตปัณณิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระสัตตปัณณิยเถระ ผู้เป็นพระอรหันต์สาวกของพระพุทธเจ้า โดยพระเถระได้กล่าวถึงบุรพกรรมที่ทำให้ท่านบรรลุถึงความสุขและความเป็นผู้หมดจดจากกิเลสในชาตินี้ ท่านเล่าว่าในกัปที่ 100,000 นับจากกัปปัจจุบัน ได้มีพระพุทธเจ้าพระนามว่า พระสุมนะ เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ในครั้งนั้นท่านยังเป็นกุลบุตรผู้มีจิตเลื่อมใส ได้นำดอกสัตตปัณณิ (ดอกสัตบรรณ) ไปบูชาแด่พระสุมนะสัมพุทธเจ้าด้วยความศรัทธาอย่างยิ่ง

ผลจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• ความไม่ไปสู่ทุคติ: ด้วยอานุภาพแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิหรือทุคติเลย
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติจนกิเลสทั้งปวงถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น เป็นผู้ไม่มีอาสวะกิเลสเหลืออยู่
• ความสำเร็จทางปัญญา: ท่านบรรลุถึงปฏิสัมภิทา 4 ประการ เป็นผู้มีปัญญาแตกฉานในธรรมวินัย

พระสัตตปัณณิยเถระได้สรุปความเป็นมาของท่านด้วยความภาคภูมิใจว่า การที่ท่านได้มาบวชและบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนานี้ ถือเป็นการมาดีแล้ว และเป็นการกระทำที่ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ เนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง พลังแห่งศรัทธา ที่แม้จะเป็นเพียงการบูชาด้วยดอกไม้ แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธองค์แล้ว ย่อมเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่มรรคผลนิพพานและความพ้นทุกข์ในที่สุด