ลพุชทายกเถราปทาน

ลพุชทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีบุญญาธิการท่านหนึ่ง ซึ่งได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในสมัยพุทธกาล โดยเรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อท่านระลึกชาติไปถึงสมัยของพระพุทธเจ้าพระนามว่าพันธุมะ ในขณะนั้นท่านมีอาชีพเป็นคนดูแลสวน (อารามิกะ) วันหนึ่งท่านได้พบเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จดำเนินมาบนอากาศ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ได้นำผลขนุน (ลพุชะ) ซึ่งเป็นผลไม้ที่มีรสเลิศไปน้อมถวายแด่พระพุทธองค์ด้วยจิตใจที่ผ่องใส

การถวายผลขนุนในครั้งนั้นเป็นเหตุให้ท่านได้รับอานิสงส์มหาศาล ดังนี้:

• วิบากแห่งบุญ: ตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขอยู่ในสุคติภูมิ และในทุกที่ที่ท่านไปเกิด มักจะมีทรัพย์สมบัติอันเป็นรัตนะบังเกิดขึ้นรองรับเสมอ
• ความปีติปราโมทย์: การได้เห็นพระพุทธองค์และได้ถวายทานด้วยจิตที่เลื่อมใส ทำให้ท่านได้รับความสุขกายสบายใจอย่างยิ่ง ทั้งในภพนั้นและส่งผลต่อเนื่องมาจนถึงภพปัจจุบัน

ในท้ายที่สุด ท่านได้กล่าวสรุปถึงผลแห่งการปฏิบัติธรรมในชาติปัจจุบันว่า ท่านได้ทำลายกิเลสทั้งปวงจนสิ้นไป เป็นผู้ไม่มีอาสวะกิเลส มีความเพียรพยายามจนบรรลุถึงปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จบริบูรณ์

ข้อคิดสำคัญจากพระสูตรนี้: การถวายทานแด่ท่านผู้บริสุทธิ์ด้วยจิตที่เลื่อมใส (วิปัสสนากรรมฐานหรือทานที่มีศรัทธาประกอบ) ย่อมเป็นเหตุให้ได้รับผลบุญที่ยิ่งใหญ่และยาวนาน ส่งผลให้เกิดความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า อีกทั้งยังเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้ถึงพร้อมด้วยความสมบูรณ์ทั้งทางโลกและทางธรรมจนเข้าสู่พระนิพพานในที่สุด