เสลเถราปทาน

เสลเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของ พระเสลเถระ ผู้เป็นเอตทัคคะด้านการเป็นผู้มีไตรวิชชา โดยในอดีตชาติเมื่อครั้งพระพุทธเจ้าพระนามว่า กัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า เสด็จอุบัติขึ้นในโลก พระเสลเถระในขณะนั้นเป็นหัวหน้าชาวเมืองหังสวดี ได้ชักชวนมิตรสหายและชาวเมืองทุกชนชั้นมาร่วมกันสร้าง อุปัฏฐานศาลา (ศาลาสำหรับพักอาศัยของพระภิกษุสงฆ์) ด้วยความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา โดยทุกคนได้ร่วมแรงร่วมใจกันบริจาคสิ่งของและแรงงานตามกำลังศรัทธา

เมื่อสร้างศาลาสำเร็จ ท่านได้นำคณะพร้อมด้วยศิษย์รวม 300 คนเข้าเฝ้าพระกัสสปพุทธเจ้าเพื่อถวายศาลาเป็นที่ประทับของพระสงฆ์ พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ว่าด้วยผลบุญจากการสร้างศาลาและการตั้งใจปฏิบัติธรรมนี้ ทั้งหมดจะได้เสวยทิพยสมบัติในเทวโลก และในกาลต่อมาจะได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์สิ้นอาสวะกิเลสในชาติสุดท้าย ซึ่งในยุคของพระสมณโคดมพุทธเจ้า ท่านได้เกิดเป็นพราหมณ์ชื่อว่า เสละ ผู้มีความรอบรู้ในไตรเพท เมื่อได้ฟังข่าวเรื่องการอุบัติขึ้นของพระพุทธเจ้า ท่านเกิดความเลื่อมใสอย่างแรงกล้า จึงพาศิษย์ 300 คนออกบวชและบรรลุเป็นพระอรหันต์ในที่สุด

อานิสงส์และคำสอนสำคัญที่ปรากฏในพระสูตร:

• ความสามัคคีในการทำบุญ: การร่วมกันสร้างศาลาเป็นเหตุปัจจัยให้ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ เป็นที่เคารพรักของเทวดาและมนุษย์ มีโภคสมบัติมหาศาล และไม่มีความหวาดกลัว
• ความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย: พระเสลเถระบรรยายถึงคุณลักษณะอันประเสริฐของพระพุทธเจ้าไว้ได้อย่างวิจิตร อาทิ การเปรียบพระองค์เสมือนดั่งดวงอาทิตย์ที่ขจัดความมืดมิด เปรียบดังเมฆฝนที่ให้ความร่มเย็น และเป็นผู้ฝึกบุรุษด้วยเมตตาธรรมโดยไม่ต้องใช้ศาสตราอาวุธ
• วิถีแห่งการหลุดพ้น: การหมั่นฟังธรรมและการปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระพุทธองค์ เป็นหนทางเดียวที่จะนำไปสู่ นิพพาน อันเป็นบรมสุขที่ปราศจากความแก่ ความตาย และความเศร้าโศก