สลฬมัณฑปิยเถราปทาน

สลฬมัณฑปิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่ โดยท่านได้กล่าวถึงผลแห่งบุญที่เกิดจากการถวายการบูชาแด่พระกกุสันธพุทธเจ้า ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรกในภัทรกัปนี้ ท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในอดีตขณะที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ท่านซึ่งในขณะนั้นเป็นพราหมณ์ผู้มีตบะ ได้นำดอกสลฬะ (ดอกไม้ชนิดหนึ่ง) มาทำเป็นมณฑปถวายเป็นพุทธบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง

ผลบุญจากการกระทำอันเป็นกุศลนี้ ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ทั้งในภพภูมิของเทวดาและมนุษย์ โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้:

• อานิสงส์ในเทวโลก: เมื่อท่านอุบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ท่านได้รับวิมานอันประเสริฐและมีความรุ่งเรืองเหนือเทวดาทั้งหลายด้วยอานุภาพแห่งบุญ
• อานิสงส์แห่งการคุ้มครอง: ไม่ว่าท่านจะเดินหรือยืนในเวลาใดก็ตาม มักจะมีดอกสลฬะคอยคุ้มครองปกป้องท่านอยู่เสมอ เป็นเครื่องยืนยันถึงผลบุญที่ท่านได้สั่งสมไว้ดีแล้ว
• ความบริสุทธิ์แห่งภพภูมิ: ท่านกล่าวว่านับตั้งแต่ได้บูชาพระพุทธเจ้าในกัปนั้นเป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• การบรรลุธรรมในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนกิเลสทั้งหลายถูกเผาผลาญสิ้นไป เป็นผู้ปราศจากอาสวะกิเลส และบรรลุถึงปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นยอดแห่งวิชชาของพระอรหันตสาวก

บทสรุปของเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กน้อยหากทำด้วยความเลื่อมใสบริสุทธิ์ใจ ย่อมนำมาซึ่งความสุขในภพชาติต่างๆ และเป็นบันไดนำไปสู่การบรรลุพระนิพพานในที่สุด ท่านพระเถระจึงได้กล่าวยืนยันด้วยความภาคภูมิใจว่า การที่ท่านได้มาบวชในพระธรรมวินัยและบรรลุธรรมนั้น เป็นการมาดีแล้ว และท่านได้ทำหน้าที่ตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จสมบูรณ์แล้ว