โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ ในอดีตกาลท่านเคยประกอบอาชีพเป็นนายพราน (วนกัมมิกะ) ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการล่าสัตว์เลี้ยงชีพ โดยที่ในขณะนั้นท่านยังไม่มีโอกาสได้สร้างกุศลผลบุญใดๆ แต่ด้วยความเมตตาของพระพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ซึ่งได้เสด็จผ่านมายังบริเวณที่ท่านพำนักอยู่ พระองค์ได้ทรงแสดงรอยพระบาทให้ปรากฏแก่ท่าน

เมื่อท่านได้เห็นรอยพระบาทของพระศาสดา ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงได้นำดอกโกรัณฑะที่กำลังบานสะพรั่งมาบูชา ณ รอยพระบาทนั้น ด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธองค์ ผลแห่งการบูชานั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ ดังนี้:

• สุคติภูมิ: หลังจากสิ้นชีวิตจากร่างมนุษย์ ท่านได้ไปอุบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และเวียนว่ายตายเกิดในสุคติภูมิมาโดยตลอด ไม่เคยไปสู่อบายภูมิเลยตลอดระยะเวลา 92 กัป
• รูปโฉมงดงาม: ในทุกภพทุกชาติที่ได้เกิดเป็นเทพหรือมนุษย์ ท่านจะมีผิวพรรณวรรณะงดงามผุดผ่องดุจสีของดอกโกรัณฑะ
• บรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนสามารถกำจัดกิเลสทั้งปวง บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ปราศจากอาสวะ และได้รับปฏิสัมภิทา 4 ประการ

คำสอนหลักและบทสรุป: เนื้อหาพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงอานุภาพของจิตที่เลื่อมใส (ปสาทะ) ในพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กน้อยจากการบูชาด้วยดอกไม้ แต่หากประกอบด้วยความเลื่อมใสอย่างแท้จริง ย่อมส่งผลให้บุคคลนั้นพ้นจากทุคติและได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนนำไปสู่การบรรลุธรรมสูงสุด คือการทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสิ้นกิเลสในที่สุด