สีหาสนพีชิยเถราปทาน

สีหาสนพีชิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวของพระเถระผู้มีประวัติอันน่าอัศจรรย์ในอดีตชาติ ซึ่งท่านได้กล่าวถึงบุญกุศลที่ได้กระทำไว้ในสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า ติสสะ โดยท่านได้พรรณนาถึงความเลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผ่านการกระทำที่เป็นมงคล ดังนี้

• การถวายการปฏิบัติบูชา: ท่านได้กราบไหว้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าติสสะ และได้ถือพัดใบตาล (วีชนี) เข้าไปถวายการพัดวีแด่พระพุทธองค์ขณะประทับอยู่บนพระอาสน์ (สีหาสนะ) ซึ่งถือเป็นการบูชาด้วยความเคารพอย่างสูง
• อานิสงส์แห่งบุญ: ด้วยผลบุญจากการถวายพัดวีในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับความสุขตลอดระยะเวลา 92 กัปที่เวียนว่ายตายเกิด ท่านไม่เคยไปอุบัติในทุคติภูมิเลยตลอดกาลนานนั้น
• การบรรลุธรรมในปัจจุบันชาติ: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนสามารถเผากิเลสให้สิ้นไป เป็นพระอรหันต์ผู้ปราศจากอาสวะกิเลส มีความเชี่ยวชาญในปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จกิจในพระพุทธศาสนาอย่างสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการทำบุญเพียงเล็กน้อย แต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งในพระพุทธเจ้า ย่อมส่งผลให้ได้รับความสุขในสุคติภูมิ และเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพานในที่สุด การที่ท่านกล่าวถึงการกระทำในอดีตนั้นมิใช่เพื่อโอ้อวด แต่เป็นการตอกย้ำถึงกฎแห่งกรรมว่า การสั่งสมบุญแม้เพียงน้อยนิดย่อมไม่สูญเปล่า และเป็นเสบียงสำคัญในการเดินทางในวัฏสงสารจนกว่าจะถึงฝั่งแห่งพระนิพพาน