จิตกนิพพาปกเถราปทาน

จิตกนิพพาปกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่เปี่ยมด้วยศรัทธา โดยในอดีตชาติเมื่อ ๓๑ กัปที่ผ่านมา ในช่วงเวลาที่พระสรีระของ พระเวสสภูสัมมาสัมพุทธเจ้า กำลังถูกเผาไหม้อยู่บนเชิงตะกอน พระเถระรูปนี้ในขณะที่เป็นมนุษย์ได้มีโอกาสพบเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ได้นำ น้ำอบน้ำหอม ไปประพรมเพื่อดับไฟบนเชิงตะกอนของพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่บริสุทธิ์และเคารพสูงสุด

ผลบุญจากการถวายน้ำอบน้ำหอมเพื่อดับไฟเชิงตะกอนพระบรมศพนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• ไม่ไปสู่ทุคติภูมิ: ตลอดระยะเวลา ๓๑ กัปที่เวียนว่ายตายเกิด ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย ไม่ว่าจะเป็นนรก เปรต หรือเดรัจฉาน
• เสวยสุขในเทวโลกและมนุษยโลก: ท่านได้รับผลบุญที่นำพาไปเกิดในสุคติภูมิ เพียบพร้อมด้วยสมบัติและความสุขตลอดมา
• บรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนา จนกระทั่งสามารถเผากิเลสให้หมดสิ้นไป บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ปราศจากอาสวะกิเลสทั้งปวง

ท้ายที่สุด พระเถระได้กล่าวสรุปถึงคุณค่าของชีวิตว่า การที่ท่านได้มาบวชและบรรลุธรรมถือเป็นการมาดีแล้ว และการที่ท่านได้บรรลุ ปฏิสัมภิทา ๔ นั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจโดยสมบูรณ์แล้ว พระสูตรนี้จึงเป็นบทพิสูจน์ถึง กฎแห่งกรรม ว่าการกระทำกุศลแม้เพียงเล็กน้อยต่อบุคคลผู้เป็นเนื้อนาบุญสูงสุดอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ย่อมส่งผลให้ผู้กระทำได้รับอานิสงส์ที่ยิ่งใหญ่เกินประมาณ นำไปสู่การหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด