The Longer Discourse on the Lion’s Roar
มหาสีหนาทสูตร (MN 12) ในมัชฌิมนิกาย เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงถึงการ บันลือสีหนาท อันอาจหาญในหมู่บริษัททั้งแปดจำพวก โดยเริ่มจากเรื่องราวของสุนักขัตตลิจฉวีบุตร ผู้ที่ลาสิกขาไปแล้ว ได้กล่าวติเตียนพระพุทธเจ้าว่า ไม่มีญาณทัสสนะอันวิเศษอย่างอริยะ แต่แสดงธรรมที่เกิดจากการตรึกตรองเท่านั้น
เมื่อท่านพระสารีบุตรได้ยินเรื่องนี้ จึงนำไปกราบทูลพระผู้มีพระภาค ซึ่งพระองค์ตรัสว่าสุนักขัตตะเป็นคนเขลา แม้จะตั้งใจกล่าวติเตียน แต่ก็กลับกล่าวสรรเสริญคุณของพระองค์โดยอ้อมว่าธรรมที่ทรงแสดงนั้น "ย่อมดิ่งไปเพื่อความสิ้นทุกข์โดยชอบแห่งบุคคลผู้ทำตาม"
จากนั้น พระพุทธองค์ทรงประกาศ ทศพลญาณ ๑๐ ประการ อันเป็นกำลังของพระตถาคต เช่น ทรงรู้ฐานะและอฐานะ ทรงรู้วิบากของกรรม ทรงรู้ปฏิปทาอันจะนำสัตว์ไปสู่ภพต่าง ๆ และทรงรู้ความสิ้นไปแห่งอาสวะ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ทำให้พระองค์กล้าบันลือสีหนาทในที่ประชุม นอกจากนี้ ยังมี เวสารัชชญาณ ๔ ประการ คือ ความกล้าหาญในการปฏิญาณตนว่าเป็นสัมมาสัมพุทธะ เป็นผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว แสดงธรรมที่ขัดขวางกิเลส และแสดงหนทางออกจากทุกข์
พระองค์ยังทรงเล่าถึง การบำเพ็ญทุกรกิริยา อย่างหนักในอดีต ตั้งแต่การอดอาหาร การทรมานกายในรูปแบบต่างๆ ซึ่งพระองค์ทรงยืนยันว่า แม้การปฏิบัติดังกล่าวจะแสนยาก แต่ก็ไม่ได้นำไปสู่การบรรลุญาณทัสสนะอันวิเศษได้ พระองค์ทรงปฏิเสธทิฏฐิที่เชื่อว่าความบริสุทธิ์มีได้ด้วยการท่องเที่ยวไปในสังสารวัฏ ด้วยการอุบัติ ด้วยอาวาส ด้วยการบูชายัญ หรือด้วยการบำเรอไฟ โดยทรงเน้นย้ำว่า ความบริสุทธิ์และการหลุดพ้นจากทุกข์ ที่แท้จริงนั้น มาจากการละอกุศลธรรมและเจริญกุศลธรรม จนกระทั่งบรรลุอรหัตตผลในปัจจุบันนี้เอง
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →