ทุติยเทวพราหมณสูตร

ในทุติยเทวพราหมณสูตร พราหมณ์ชราสองท่าน ผู้สูงวัยและมีอายุถึง ๑๒๐ ปี ได้เดินทางเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เพื่อกราบทูลความกังวลและขอคำแนะนำ

พราหมณ์ทั้งสองได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ตนเองเป็นผู้ชราภาพมากแล้ว มีอายุถึง ๑๒๐ ปี แต่กลับยังมิได้กระทำกรรมดี อันเป็นกุศล หรือสร้างที่พึ่งอันเกษมจากภัยใดๆ ไว้เลย จึงปรารถนาขอให้พระองค์ทรงโปรดให้โอวาท เพื่อประโยชน์สุขของพวกเขาไปตลอดกาลนาน

พระพุทธเจ้าได้ทรงตรัสยืนยันว่า พราหมณ์ทั้งสองกล่าวถูกต้อง โลกนี้กำลังลุกเป็นไฟอยู่ตลอดเวลาด้วย ความแก่ ความเจ็บป่วย และความตาย

ทว่า การสำรวมระวังทางกาย วาจา และใจ ต่างหากคือ ที่พึ่ง ที่หลบภัย เกาะ สรณะ และที่พำนักสุดท้าย สำหรับผู้จากไปในโลกหน้า

พระองค์ทรงยกอุปมาว่า เมื่อเรือนไฟไหม้ ย่อมควรช่วยภาชนะที่มีประโยชน์ออกมา ไม่ใช่ภาชนะที่ถูกไฟไหม้จนเสียหาย เช่นเดียวกัน เมื่อโลกนี้กำลังลุกเป็นไฟด้วยความแก่และความตาย เราจึงควรช่วยตนเองด้วยการให้ทาน เพราะสิ่งที่บริจาคทานไปนั่นแหละคือสิ่งที่ได้รับการช่วยเหลือรักษาไว้

ดังนั้น ทั้งความสำรวมกาย วาจา ใจ และการกระทำกรรมดีที่ประกอบด้วยการให้ทาน เมื่อมีชีวิตอยู่ ย่อมนำพาความสุขความเกษมไปสู่ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้ว

• สถานการณ์โลก: โลกกำลังลุกเป็นไฟด้วยความแก่ ความเจ็บป่วย และความตาย
• ที่พึ่งที่แท้จริง: ความสำรวมทางกาย วาจา และใจ
• การเตรียมพร้อม: การให้ทาน (บริจาคทาน) เป็นการสร้างบุญกุศล
• ผลลัพธ์: ความสุขความเกษมของผู้จากไป