ทุติยปาปธัมมสูตร

พระสูตรนี้ (ทุติยปาปธัมมสูตร) พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมเพื่อจำแนกบุคคลตามคุณภาพของกาย วาจา และใจ โดยเปรียบเทียบระดับความดีและความเลวของบุคคลไว้เป็น 4 ระดับ เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาตนเองและบุคคลรอบข้าง ดังนี้

• คนเลว (Bad): คือผู้ที่ประกอบด้วย มิจฉาทิฏฐิ และมิจฉามรรคทั้ง 10 ประการ (ตั้งแต่ความเห็นผิดจนถึงความหลุดพ้นผิด) ซึ่งเป็นการดำเนินชีวิตที่ผิดพลาดจากความเป็นจริง
• คนเลวกว่า (Worse): คือผู้ที่นอกจากจะมีมิจฉาทิฏฐิและมิจฉามรรคแล้ว ยังเป็นผู้ ชักชวนผู้อื่น ให้ดำเนินชีวิตในทางที่ผิดเหล่านั้นไปด้วย ถือเป็นการสร้างอกุศลกรรมที่หนักและกว้างขวางยิ่งขึ้น
• คนดี (Good): คือผู้ที่ประกอบด้วย สัมมาทิฏฐิ และสัมมัตตะทั้ง 10 ประการ (ตั้งแต่ความเห็นชอบจนถึงความหลุดพ้นชอบ) ซึ่งเป็นการดำเนินชีวิตตามครรลองของอริยมรรค
• คนดียิ่งกว่า (Better): คือผู้ที่นอกจากจะมีสัมมาทิฏฐิและสัมมัตตะแล้ว ยังเป็นผู้ ชักชวนผู้อื่น ให้ประพฤติปฏิบัติตามมรรคมีองค์ 10 นี้ด้วย เป็นผู้ที่เกื้อกูลตนเองและผู้อื่นให้ตั้งอยู่ในความดี

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้มุ่งเน้นให้เห็นว่า ความเป็น "คนดี" หรือ "คนเลว" ไม่ได้วัดเพียงแค่การกระทำของตนเองเท่านั้น แต่ความสามารถในการเป็น กัลยาณมิตร ชักชวนผู้อื่นให้เข้าสู่หนทางที่ถูกต้อง (สัมมัตตะ) คือตัวชี้วัดความประเสริฐที่แท้จริง พระพุทธองค์จึงทรงชี้ให้พุทธศาสนิกชนเห็นความสำคัญของการยึดมั่นใน สัมมามรรค และการขยายผลความดีนั้นสู่ผู้อื่น เพื่อยกระดับจิตใจจากความมืดมนสู่ความสว่างไสวตามหลักมรรค 8 และความรู้ความหลุดพ้นที่ถูกต้อง