With Hatthisāriputta
หัตถิสารีปุตตสูตร เป็นพระสูตรที่แสดงถึงความสำคัญของ การรักษาความสันโดษและการไม่คลุกคลี แม้ผู้ปฏิบัติจะบรรลุสมาธิชั้นสูงถึงระดับฌานสี่หรือเจโตสมาธิที่ไม่มีนิมิต หากขาดความระมัดระวังในการคบหาสมาคมและปล่อยใจให้ฟุ้งซ่านไปกับการคลุกคลีกับหมู่คณะ ก็ย่อมเสื่อมจากคุณธรรมและกลับไปสู่เพศฆราวาสได้ ดังกรณีของพระจิตตะ หัตถิสารีบุตร ผู้ซึ่งมีความสามารถในการแสดงธรรมจนได้รับคำชื่นชม แต่ภายหลังกลับสึกออกไปเพราะการคลุกคลีใกล้ชิดกับบุคคลภายนอกจนกิเลสครอบงำใจ
พระมหาโกฏฐิตะได้แสดงธรรมผ่านอุปมาอุปไมยเพื่อเตือนสติว่า ความสงบหรือสมาธิที่ได้มานั้นไม่ใช่สิ่งถาวร หากปราศจากการรักษาที่เหมาะสม เปรียบเสมือน:
คำสอนหลักของพระสูตรนี้คือ: การบรรลุสมาธิไม่ใช่เครื่องรับประกันว่าบุคคลนั้นจะพ้นจากกิเลสอย่างถาวรหากยังประมาท การคลุกคลี (สังคณิกะ) เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้จิตหวั่นไหวและเสื่อมถอย อย่างไรก็ตาม ในตอนท้ายของพระสูตร เมื่อพระจิตตะได้สึกออกไปแล้ว ท่านยังคงระลึกถึงเนกขัมมะและกลับมาอุปสมบทอีกครั้ง จนสามารถปฏิบัติธรรมด้วยความพากเพียรและบรรลุเป็น พระอรหันต์ ในที่สุด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าแม้จะพลาดพลั้ง แต่การกลับตัวและมุ่งมั่นในทางที่ถูกต้องก็ยังนำไปสู่ความสำเร็จสูงสุดในพระพุทธศาสนาได้
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัตถิสารีปุตตสูตร