อภิสันทสูตร

อภิสันทสูตร ว่าด้วยเรื่อง “กระแสกุศล” หรือที่มาของบุญอันเป็นเครื่องไหลมาแห่งความสุข พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลายเกี่ยวกับ “บุญญภิสันทน์” (กระแสแห่งบุญ) 8 ประการ ซึ่งเปรียบเสมือนบ่อเกิดแห่งความสุข เป็นสิ่งที่นำไปสู่สวรรค์ และส่งผลให้เกิดสิ่งที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ และเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขแก่ผู้ปฏิบัติ ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

บุญญภิสันทน์ 8 ประการนี้ แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มหลัก คือกลุ่มที่ว่าด้วยการยึดมั่นในพระรัตนตรัย และกลุ่มที่ว่าด้วยการรักษาศีล 5 อันถือเป็น “มหาทาน” ที่ประเสริฐสูงสุด ดังนี้:

• กลุ่มการถึงพระรัตนตรัย (3 ประการ): คือการที่อริยสาวกมีความเลื่อมใสและถึง พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ เป็นที่พึ่งที่ระลึก ถือเป็นกระแสบุญเบื้องต้นที่นำพาชีวิตไปสู่สุคติ
• กลุ่มมหาทานคือการรักษาศีล (5 ประการ): คือการที่อริยสาวกละเว้นจากความชั่ว ได้แก่ การฆ่าสัตว์, การลักทรัพย์, การประพฤติผิดในกาม, การกล่าวเท็จ และการดื่มสุราเมรัย ซึ่งศีลทั้ง 5 ข้อนี้พระพุทธองค์ทรงยกย่องว่าเป็น “มหาทาน” เพราะเป็นการให้อภัย ให้ความไม่มีเวร ให้ความไม่เบียดเบียนแก่สัตว์ทั้งหลายอย่างไม่มีประมาณ

พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำว่า ศีล 5 ประการนี้เป็นสิ่งที่นักปราชญ์และผู้รู้ในกาลก่อนต่างสรรเสริญว่าเป็นธรรมอันบริสุทธิ์ ไม่ถูกตำหนิ และเป็นวิถีปฏิบัติที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ ผู้ใดที่ละเว้นจากอกุศลกรรมเหล่านั้น ย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้ความปลอดภัยแก่สรรพสัตว์อย่างไม่มีขีดจำกัด และตนเองย่อมได้รับส่วนแห่งความไม่มีเวรและความไม่เบียดเบียนนั้นเป็นการตอบแทน การรักษาศีลจึงไม่ใช่เพียงแค่การละเว้น แต่เป็นการสร้าง “กระแสกุศล” ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อันเป็นรากฐานของความสุขที่แท้จริงในสังสารวัฏ