ทุจจริตวิปากสูตร

ทุจจริตวิปากสูตร (อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต) แสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์ของอกุศลกรรมบถ 8 ประการ ที่หากบุคคลสั่งสม อบรม และทำจนเป็นอาจิณ จะส่งผลให้ตกไปสู่ทุคติภูมิ ได้แก่ นรก กำเนิดเดรัจฉาน หรือเปรตวิสัย และหากกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ ผลกรรมเหล่านั้นจะยังคงตามมาส่งผลให้ประสบกับความเสื่อมในชีวิตรูปแบบต่างๆ ดังนี้:

• ปาณาติบาต (การฆ่าสัตว์): ส่งผลให้มีอายุสั้น
• อทินนาทาน (การลักทรัพย์): ส่งผลให้สูญเสียทรัพย์สิน
• กาเมสุมิจฉาจาร (การประพฤติผิดในกาม): ส่งผลให้มีศัตรูและได้รับความเกลียดชัง
• มุสาวาท (การพูดโกหก): ส่งผลให้ถูกใส่ร้ายหรือกล่าวหาด้วยเรื่องเท็จ
• ปิสุณวาจา (การพูดส่อเสียด): ส่งผลให้แตกแยกจากมิตรสหาย
• ผรุสวาจา (การพูดคำหยาบ): ส่งผลให้ต้องรับฟังเรื่องราวที่ไม่น่าพอใจ
• สัมผัปปลาปะ (การพูดเพ้อเจ้อ): ส่งผลให้คำพูดไม่มีน้ำหนัก ไม่มีใครเชื่อถือ
• สุราเมรัย (การดื่มของมึนเมา): ส่งผลให้เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะวิปลาสหรือเสียสติ

หัวใจสำคัญของพระสูตรนี้คือการเตือนสติให้พุทธศาสนิกชนตระหนักถึง กฎแห่งกรรม โดยเน้นย้ำว่าการกระทำทั้งทางกาย วาจา และใจที่ไม่เป็นกุศลนั้นมีผลกระทบที่รุนแรงและยาวนาน ทั้งในภพภูมิต่อไปและผลกระทบที่เป็นรูปธรรมในชีวิตปัจจุบัน การละเว้นจากอกุศลกรรมเหล่านี้จึงเป็นหนทางสำคัญในการรักษาชีวิตให้มีความสุข ปลอดภัย และมีคุณภาพชีวิตที่ดี