อเวจจัปปสันนสูตร

พระสูตรนี้ (อเวจจัปปสันนสูตร) พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมว่า ผู้ที่มีความเลื่อมใสอย่างหยั่งลงมั่น (อเวจจัปปสาทะ) ในพระองค์ ย่อมเป็นผู้เข้าถึงกระแสแห่งพระนิพพาน (โสดาบัน) ทุกคน โดยเมื่อเข้าสู่กระแสแล้ว จะมีการแบ่งลำดับขั้นของการบรรลุธรรมเป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือกลุ่มที่บรรลุในภพปัจจุบัน และกลุ่มที่บรรลุหลังจากละโลกนี้ไปแล้ว

สำหรับการจำแนกผู้เข้าถึงกระแสแห่งธรรม มีรายละเอียดดังนี้:

• กลุ่มที่บรรลุธรรมในภพปัจจุบัน (5 ประเภท):
  • ผู้มีสัตตักขัตตุปรมะ (เกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ)
  • ผู้มีโกลังโกละ (เกิดในตระกูลเล็กๆ 2-3 ชาติ)
  • ผู้มีเอกพีชี (เกิดอีกเพียงชาติเดียว)
  • ผู้มีสกทาคามี (พระสกทาคามี)
  • ผู้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในปัจจุบันขณะ
• กลุ่มที่บรรลุธรรมหลังจากละโลกนี้ไปแล้ว (5 ประเภท):
  • ผู้ดับปรินิพพานในระหว่าง (อนตราปรินิพพายี)
  • ผู้ดับปรินิพพานเมื่อเกิด (อุปหัจจปรินิพพายี)
  • ผู้ดับปรินิพพานด้วยความไม่ลำบาก (อสังขารปรินิพพายี)
  • ผู้ดับปรินิพพานด้วยความลำบาก (สสังขารปรินิพพายี)
  • ผู้มีกระแสในเบื้องบนไปสู่ชั้นอกนิฏฐภพ (อุทธังโสโต อกนิฏฐคามี)

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของศรัทธาที่หยั่งรากลึกในพระรัตนตรัย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่แน่นอนในการปิดอบายภูมิและนำพาเวไนยสัตว์ไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสาร โดยแบ่งระดับการบรรลุตามอินทรีย์และความบ่มเพาะของบารมีที่แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล