ตโยชนปัพพชิตวัตถุ

สรุปเนื้อหาพระสูตร: ตโยชนปัพพชิตวัตถุ (เรื่องบรรพชิต ๓ รูป)

ณ เมืองสาวัตถี มีครอบครัวหนึ่งที่มีบุตรชายเพียงคนเดียว วันหนึ่งบุตรชายได้ฟังธรรมและเกิดศรัทธาต้องการออกบวช แม้มารดาบิดาจะพยายามขัดขวางและผลัดกันเฝ้าระวัง แต่สุดท้ายเขาก็สามารถหลบหนีไปบวชในสำนักของภิกษุได้สำเร็จ ต่อมาเมื่อบิดาและมารดาตามมาพบเห็นบุตรชายบวชแล้ว ด้วยความรักและอาลัย ทั้งคู่จึงตัดสินใจออกบวชตาม โดยบิดาบวชเป็นพระภิกษุ ส่วนมารดาบวชเป็นภิกษุณี

แม้ว่าทั้งสามคนจะออกบวชแล้ว แต่ก็ยังคงมีความผูกพันและคลุกคลีอยู่ด้วยกัน ไม่ยอมแยกย้ายไปจำพรรษาหรือปฏิบัติธรรมตามลำพัง มักจะนั่งสนทนากันอยู่เสมอจนสร้างความเดือดร้อนและความไม่สงบให้แก่หมู่คณะสงฆ์และภิกษุณี จนกระทั่งมีผู้กราบทูลเรื่องนี้แด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์จึงทรงเรียกภิกษุและภิกษุณีทั้งสามรูปมาตักเตือนและตรัสแสดงพระธรรมเทศนา

พระพุทธองค์ทรงสอนหลักธรรมสำคัญเกี่ยวกับโทษของการมีความรักและความยึดติดในสัตว์และสังขาร โดยมีประเด็นคำสอนหลัก ดังนี้:

• โทษของการพลัดพราก: การไม่ได้เห็นสิ่งที่รักและการได้เห็นสิ่งที่ไม่รัก ล้วนนำมาซึ่งความทุกข์
• การละความยึดติด: บุคคลไม่ควรทำสัตว์หรือสังขารสิ่งใดให้เป็นที่รัก เพราะความพรากจากของรักย่อมเป็นสิ่งลามกและนำความทุกข์มาให้
• การหลุดพ้นจากกิเลส: ผู้ใดไม่มีความรักและความชัง (ไม่มีอารมณ์อันเป็นที่รักและไม่เป็นที่รัก) เครื่องร้อยรัดหรือกิเลสทั้งหลายย่อมไม่มีแก่ผู้นั้น

ในตอนท้ายแห่งการแสดงธรรม มหาชนจำนวนมากได้บรรลุอริยผลตั้งแต่โสดาปัตติผลเป็นต้นไป อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับฟังพระธรรมเทศนาอันลึกซึ้ง แต่บรรพชิตทั้งสามรูปก็ยังคงไม่สามารถตัดความอาลัยรักต่อกันได้ และได้ตัดสินใจลาสิกขากลับไปใช้ชีวิตฆราวาสตามเดิม