เรื่องราวเริ่มต้นจากพระภิกษุสองรูปที่เป็นสหายกัน ทั้งสองมีอุปนิสัยและจริตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง รูปหนึ่งเป็นผู้มีความมักน้อย สันโดษ และยินดีในธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด (ฝ่ายธรรม) ส่วนอีกรูปหนึ่งเป็นผู้มักมาก ต้องการลาภสักการะและยศถาบรรดาศักดิ์ (ฝ่ายอธรรม) เมื่อทั้งสองได้มาพบกันและสนทนากัน พระภิกษุรูปที่เป็นธรรมมิกะได้พยายามเตือนสหายถึงโทษของการติดอยู่ในลาภยศและการไม่สำรวมในศีล แต่สหายผู้หลงในลาภยศกลับไม่ยอมรับฟัง จนในที่สุดพระพุทธองค์ทรงทราบเรื่อง จึงได้ตรัสสอนพระภิกษุทั้งหลายถึงหลักธรรมในการพิจารณาความเป็นผู้สมควรแก่การเป็น "ภิกษุ" อย่างแท้จริง
พระพุทธองค์ทรงแสดงพระธรรมเทศนาเน้นย้ำถึงหัวใจสำคัญของการประพฤติพรหมจรรย์และการไม่เพ่งเล็งในลาภของผู้อื่น โดยมีสาระสำคัญดังนี้:
สรุปได้ว่า พระพุทธองค์ทรงสอนให้ภิกษุละวางความโลภในลาภสักการะและเลิกเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของบรรพชิตไม่ใช่ฐานะทางสังคมหรือความอุดมสมบูรณ์ในลาภผล แต่คือ "ความบริสุทธิ์ทางกาย วาจา ใจ" และการตั้งมั่นอยู่ในความเพียรเพื่อขจัดกิเลสให้หมดสิ้นไปตามครรลองแห่งพระธรรมวินัย ซึ่งเป็นหนทางเดียวที่จะนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสารอย่างแท้จริง
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอัญญตรวิปักขเสวกภิกขุวัตถุ