ปัญจสตภิกขุวัตถุ มีเนื้อหาเริ่มต้นจากพระภิกษุ 500 รูป ซึ่งบรรลุพระอรหันต์แล้ว ได้กราบทูลลาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อไปบำเพ็ญสมณธรรมในป่า พระพุทธองค์ทรงทราบด้วยพระญาณว่าภิกษุเหล่านั้นจะยังไม่บรรลุธรรมชั้นสูงหากปราศจากอุบาย จึงทรงแนะนำให้พวกเธอพิจารณาถึงความเสื่อมและความเกิดขึ้นของขันธ์ 5 (รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ) ซึ่งเป็นธรรมอันประณีตและนำไปสู่ความหลุดพ้น
เมื่อภิกษุเหล่านั้นเดินทางไปถึงป่าและตั้งใจปฏิบัติภาวนาตามคำสอน โดยพิจารณาเห็นความเกิดและความดับของขันธ์ 5 จนเกิดปัญญาเห็นแจ้งในไตรลักษณ์ว่า “สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา” ในขณะนั้นเอง พระพุทธองค์ประทับอยู่ที่พระเชตวันมหาวิหาร ทรงเปล่งพระรัศมีปรากฏเหมือนประทับอยู่เบื้องหน้าภิกษุเหล่านั้น พร้อมตรัสพระคาถาว่า “ผู้ใดที่ทำกิจในการกำจัดราคะและโทสะได้แล้ว ผู้นั้นย่อมเป็นผู้สงบระงับ พ้นจากความเศร้าหมอง และเข้าสู่สถานะแห่งความหลุดพ้น”
ข้อคิดและหลักธรรมสำคัญจากเหตุการณ์นี้:
โดยสรุป พระคาถาที่ 377 นี้สอนให้เหล่าพุทธบริษัทรู้จักการปล่อยวางจากความยึดมั่นถือมั่นในขันธ์ 5 ซึ่งเป็นเหตุแห่งทุกข์ เมื่อผู้ปฏิบัติเห็นความเสื่อมสลายของสังขารทั้งหลายด้วยปัญญาอันชอบแล้ว ย่อมทำให้จิตใจบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากกิเลสเครื่องเศร้าหมอง และก้าวเข้าสู่ความสงบเย็นอย่างแท้จริงครับ
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญจสตภิกขุวัตถุ