เรวตเถรวัตถุ

เรื่องราวนี้กล่าวถึง พระเรวตเถระ ผู้เป็นน้องชายของพระสารีบุตรเถระ ท่านเป็นผู้มีอุปนิสัยรักความสงบและมักน้อยเป็นปกติ หลังจากที่ท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านมักจะหลีกเร้นไปบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่าเพียงลำพังด้วยความสุขในวิเวก โดยไม่ปรารถนาจะคลุกคลีกับหมู่คณะหรือผู้คนจำนวนมาก

วันหนึ่ง พระสารีบุตรเถระพร้อมด้วยพระเถระผู้ใหญ่รูปอื่นๆ ได้เดินทางไปเยี่ยมพระเรวตะที่ป่าแห่งนั้น เมื่อพระเรวตะทราบข่าวจึงได้เนรมิตที่พักและเสนาสนะอันวิจิตรตระการตาไว้ต้อนรับคณะพระเถระ เมื่อพระสารีบุตรเห็นความหรูหราเกินพอดีจึงได้ตักเตือนน้องชายว่า การเนรมิตสิ่งที่สวยงามเกินความจำเป็นนั้นไม่เหมาะกับสมณะผู้มักน้อย พระเรวตะเถระเมื่อได้รับคำสอนจากพี่ชายก็ได้น้อมรับด้วยความเคารพและทำตามคำแนะนำนั้นทันที

พระพุทธองค์เมื่อทรงทราบเรื่องนี้ จึงได้ตรัสพระธรรมเทศนาเพื่อแสดงถึงคุณธรรมของผู้ที่เป็นนักบวชที่แท้จริง โดยสรุปใจความสำคัญของพระธรรมบทคาถาที่ 412 ได้ดังนี้:

• ผู้ที่ไม่มีกังวล: บุคคลที่ตัดความยึดติดในกามทั้งปวงได้แล้ว ไม่ห่วงใยในกายและทรัพย์สิน
• ผู้ที่พ้นจากบ่วง: ผู้ที่ปล่อยวางความพอใจและความไม่พอใจ ไม่ติดในกามคุณ
• นิยามของพราหมณ์: ผู้ที่อยู่จบพรหมจรรย์แล้ว ไม่มีความถือมั่นในฐานะใดๆ เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์ (ผู้ประเสริฐ)

บทสรุปของเรื่องนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของ การปฏิบัติเพื่อความหลุดพ้น โดยการตัดกังวลและความยึดติดในลาภยศสรรเสริญ เพื่อมุ่งสู่ความเป็นผู้ว่างจากกิเลสอย่างแท้จริง ตามแบบอย่างของพระเรวตเถระผู้ทรงศีลและน้อมรับคำสอนด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน