ปฐมสูจิวิมาน

ปฐมสูจิวิมาน จากขุททกนิกาย พระไตรปิฎกฉบับ มมร แสดงเรื่องราวของช่างทองผู้มีจิตเลื่อมใสในการทำบุญถวายทานอันเรียบง่าย แต่กลับส่งผลให้ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ไพศาลในเทวโลก

มูลเหตุแห่งเรื่องเกิดขึ้น ณ พระวิหารเวฬุวัน กรุงราชคฤห์ ครั้งนั้น ท่านพระสารีบุตรมีความจำเป็นต้องทำจีวรและต้องการเข็ม จึงได้ยืนบิณฑบาตอยู่ที่หน้าบ้านของช่างทอง ช่างทองผู้มีจิตศรัทธาจึงได้ถวายเข็มที่ทำเรียบร้อยแล้วจำนวน ๒ เล่ม พร้อมทั้งกล่าวปวารณาตัวและแสดงความนอบน้อม พระเถระได้อนุโมทนาและหลีกไป ต่อมาเมื่อช่างทองนั้นเสียชีวิตลง ได้ไปอุบัติเป็นเทพบุตรผู้มีศักดิ์ใหญ่ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ต่อมา ท่านพระมหาโมคคัลลานเถระได้เดินทางไปเทวจาริกและได้สนทนากับเทพบุตรองค์ดังกล่าว โดยถามถึงเหตุแห่งบุญที่ทำให้เทพบุตรมีวิมานแก้วมณีอันวิจิตรตระการตา สูง ๑๒ โยชน์ มีห้องรโหฐาน ๗๐๐ ห้อง เพียบพร้อมด้วยทิพยสมบัติ ทิพยสุทัศน์ และมีวรรณะอันสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ เทพบุตรจึงได้กล่าวพยากรณ์เล่าเรื่องราวในอดีตชาติให้ฟังว่า ผลบุญจากการถวายเข็มเพียงสองเล่มแก่พระสารีบุตร แม้จะเป็นวัตถุทานที่มีขนาดเล็กและเรียบง่าย แต่ด้วยความเลื่อมใสและเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยม จึงส่งผลให้ได้รับอานุภาพและโภคสมบัติอันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะประมาณได้

คำสอนหลักและประเด็นสำคัญของพระสูตร:

• คุณค่าของทาน: การให้ทานแม้วัตถุจะมีขนาดเล็ก เช่น เข็ม หากถวายด้วยจิตที่เลื่อมใสต่อผู้มีศีลอันบริสุทธิ์ (เขตสมบัติและจิตสมบัติ) ย่อมมีผลมากและประเสริฐกว่าที่คิด
• อานุภาพแห่งบุญ: ผลบุญแม้เพียงเล็กน้อยที่ทำกับผู้มีศีล ย่อมส่งผลให้ไปบังเกิดในสุคติภพ พร้อมด้วยทิพยสมบัติและความสุขอันไพศาล
• ความสำคัญของเนื้อนาบุญ: การถวายทานถูกทักษิณานุบุตรย่อมทำให้ทานนั้นมีความบริสุทธิ์และมีอานิสงส์ไพบูลย์ยิ่งขึ้น