ทุติยสูจิวิมาน

ทุติยสูจิวิมาน (วิมานที่ว่าด้วยผลบุญคือการถวายเข็ม) ปรากฏอยู่ในพระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ โดยเป็นเรื่องราวที่พระมหาโมคคัลลานเถระได้สอบถามเทพบุตรตนหนึ่งถึงเหตุแห่งทิพยสมบัติอันวิจิตรตระการตาที่เขาได้รับ ซึ่งเทพบุตรนั้นได้กล่าวตอบถึงบุญกรรมในอดีตชาติที่ทำไว้เมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์

สาระสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึงอานิสงส์แห่งการให้ทานด้วยจิตที่เลื่อมใส แม้จะเป็นเพียงวัตถุสิ่งของที่ดูเล็กน้อยแต่มีความจำเป็น โดยเรื่องราวมีใจความสำคัญดังนี้:

• บุพกรรมในอดีต: เทพบุตรท่านนี้ในอดีตชาติเคยเป็นช่างทำเข็ม ได้พบพระปัจเจกพุทธเจ้าท่านหนึ่งที่มีจีวรชำรุดขาดวิ่น จึงเกิดจิตศรัทธาถวายเข็มและด้ายแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าเพื่อใช้ในการเย็บซ่อมจีวร
• ผลแห่งบุญ: ด้วยอานิสงส์ของการถวายเข็มเพื่อเป็นเครื่องมือทำนุบำรุงศาสนบริขาร ทำให้เมื่อละจากโลกมนุษย์ไปแล้ว เขาจึงได้ไปอุบัติในวิมานอันเป็นทิพย์ มีความเพริศพริ้วด้วยรัศมีสว่างไสว เสวยทิพยสมบัติและมีความสุขทิพย์อย่างยิ่ง
• คติธรรมที่ได้รับ: พระสูตรนี้แสดงให้เห็นว่า "เจตนา" และ "ความเลื่อมใส" ในผู้รับที่เป็นเนื้อนาบุญสำคัญกว่ามูลค่าของวัตถุทาน แม้จะเป็นสิ่งของเล็กน้อยอย่างเข็ม หากถวายด้วยใจที่บริสุทธิ์และถูกกาลเทศะ ย่อมส่งผลให้ได้รับอานิสงส์มหาศาลเกินกว่าจะประมาณได้

บทสรุปของทุติยสูจิวิมานจึงเป็นเครื่องเตือนใจให้พุทธศาสนิกชนเห็นคุณค่าของการทำบุญในพระพุทธศาสนา ว่าการสงเคราะห์ผู้ทรงศีลทรงธรรมแม้เพียงเล็กน้อย ย่อมเป็นเหตุปัจจัยให้ถึงพร้อมด้วยความสุขในโลกหน้าและนำไปสู่ความสำเร็จในสัมปรายภพได้ในที่สุด