ทุติยนาควิมาน

สรุปทุติยนาควิมาน จากพระไตรปิฎกขุททกนิกาย แสดงถึงผลแห่งบุญกุศลที่บุคคลได้กระทำไว้ขณะเป็นมนุษย์ ส่งผลให้ไปบังเกิดเป็นเทพบุตรผู้มีอานุภาพรุ่งเรือง เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ พร้อมด้วยบริวารและยานพาหนะอันประเสริฐ

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อพระมหาโมคคัลลานเถระ (และในอรรถกถาได้กล่าวถึงท่านพระวังคีสะด้วย) ได้สอบถามเทพบุตรองค์หนึ่งผู้กำลังขี่ช้างเผือกปลอดตัวใหญ่ แวดล้อมด้วยหมู่อัปสร เที่ยวไปในอุทยานและเข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ พระวิหารเวฬุวัน ว่าเหตุใดเทพบุตรจึงมีวรรณะสว่างไสว รุ่งเรือง และมีโภคะอันน่ารักเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้

เทพบุตรองค์นั้นจึงได้กล่าวพยากรณ์ถึงกรรมและคุณความดีที่ตนได้กระทำไว้ในอดีตชาติ ซึ่งสรุปเป็นหลักปฏิบัติสำคัญได้ดังนี้ครับ:

• การรักษาศีล 5 อย่างเคร่งครัด: งดเว้นจากการฆ่าสัตว์ (ปาณาติบาต) งดเว้นจากการลักทรัพย์ (อทินนาทาน) ไม่ดื่มน้ำเมา ไม่พูดเท็จ และมีความยินดีเฉพาะในภริยาของตน
• การบำเพ็ญทานและกุศลกรรม: เป็นอุบาสกผู้มีศรัทธา หมั่นถวายทานข้าว น้ำ และน้ำอัฐบานแด่พระภิกษุสงฆ์ด้วยความเคารพเป็นประจำก่อนบริโภคอาหาร
• การประพฤติสุจริต: สมาทานอุโบสถศีล เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าเพื่อฟังธรรม และสั่งสมความดีงามทั้งทางด้านทานและศีลด้วยความเลื่อมใส

ผลบุญจากการตั้งมั่นในศีล 5 และการบำเพ็ญทานด้วยความเคารพในครั้งนั้น ทำให้เมื่อจุติจากมนุษยโลกแล้ว จึงได้ไปอุบัติเป็นเทพบุตรผู้มีช้างทิพย์และทิพยสมบัติอันยิ่งใหญ่ มีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศทาง เป็นเครื่องยืนยันถึงกฎแห่งกรรมที่ว่า "ผู้ทำความดีย่อมได้รับผลแห่งความดีนั้นอย่างแน่นอน"