ทุติยกุณฑลีวิมาน

ทุติยกุณฑลีวิมาน เป็นพระสูตรจากขุททกนิกาย พระไตรปิฎกฉบับ มมร (id: 2548, uid: vv73) ที่แสดงถึงผลแห่งบุญกุศลและการทำความดีในอดีตชาติ ซึ่งส่งผลให้บังเกิดเป็นเทพบุตรผู้มีอานุภาพและวิมานอันงดงามในเทวโลก โดยมีพระมหาโมคคัลลานเถระเป็นผู้สอบถามถึงสาเหตุแห่งความรุ่งเรืองนั้น

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เริ่มต้นเมื่อพระมหาโมคคัลลานเถระได้พบกับเทพบุตรองค์หนึ่งผู้ทรงเครื่องประดับอันงดงาม มีวิมานทิพย์ที่รุ่งเรืองสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ พร้อมทั้งมีทิพยพิณบรรเลงและเหล่าเทพกัญญาแวดล้อมฟ้อนรำขับร้องด้วยความบันเทิง พระเถระจึงได้สอบถามถึงเหตุที่ทำให้เทพบุตรมีอานุภาพและวรรณะที่งดงามเช่นนั้น

เทพบุตรองค์ดังกล่าวมีความปีติยินดีและได้พยากรณ์เล่าถึงมูลเหตุแห่งกรรมดีของตนว่า เมื่อครั้งที่ยังเป็นมนุษย์ ได้สร้างสมบุญกุศลไว้ด้วยเหตุสำคัญดังต่อไปนี้:

• มีความเคารพและเลื่อมใสในสมณะผู้ทรงศีล มีวิชชา จรณะ และเป็นพหูสูต
• มีความศรัทธาในการบริจาคทาน ทั้งข้าวน้ำและโภคทรัพย์ต่างๆ ด้วยความเคารพอย่างไพบูลย์

คำสอนหลักจากพระสูตรนี้คือ ผลานิสงส์ของการทำบุญให้ทานและการมีความเลื่อมใสในผู้ทรงศีล ซึ่งเป็นเหตุปัจจัยให้ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ ส่งผลให้เมื่อละจากโลกมนุษย์แล้ว ย่อมไปบังเกิดในสุขคติโลกสวรรค์ เพียบพร้อมด้วยทิพยสมบัติ วิมานอันโอฬาร และโภคะทุกอย่างที่น่าปรารถนาตามที่ได้กระทำกรรมดีไว้