นาคเปตวัตถุ

นาคเปตวัตถุ เป็นพระสูตรในขุททกนิกาย พระไตรปิฎก ที่แสดงถึงผลแห่งกรรมอันเผ็ดร้อนของการเป็นคนตระหนี่และความตระหนี่ถี่เหนียว ผ่านเรื่องราวของพราหมณ์สองสามีภรรยาผู้เป็นมิจฉาทิฏฐิ ที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์เรือนพังทับ และต้องไปบังเกิดเป็นเปรตทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

ใจความสำคัญของเรื่องมีรายละเอียดดังนี้:

• ผลกรรมของความตระหนี่: พราหมณ์ทั้งสองผู้ตระหนี่และบริภาษสมณพราหมณ์ เมื่อตายไปต้องไปเกิดเป็นเปรต ร่างกายซูบซีด มีแผลแตกพัง ต้องใช้ฆ้อนเหล็กทุบตีกันเองและดื่มกินหนองเลือดของกันและกันด้วยความหิวกระหายไม่รู้จบ
• ผลบุญของการให้ทาน: ในทางตรงกันข้าม บุตรและธิดาทั้งสามคนที่เคยถวายทานและบำรุงสมณพราหมณ์ตามคำแนะนำของอุบาสกและสามเณรสังกิจจะ ได้ไปบังเกิดเป็นภุมมเทวดา มีความสุขสบายและเพลิดเพลินในทิพยสมบัติ
• คำสอนหลัก: เปรตทั้งสองได้เตือนสติสามเณรผ่านคาถาธรรมว่า ทรัพย์สมบัติและชีวิตมนุษย์เป็นของน้อยนิด ไม่เที่ยงแท้ ผู้มีปัญญาเมื่อรู้ชัดเช่นนี้แล้ว ไม่ควรประมาทในการทำบุญให้ทาน และควรสร้างที่พึ่งให้กับตนเองเพื่อความสุขในปรโลก

จากเหตุการณ์นี้ สามเณรผู้เป็นหลานเกิดความสลดใจอย่างยิ่ง ละทิ้งความอยากสึกและตั้งใจปฏิบัติธรรมจนได้บรรลุเป็นพระอรหัตในที่สุด