เรื่องมีอยู่ว่า พระมหาโมคคัลลานเถระได้เดินทางไปบิณฑบาตและพบเห็นเปรตตนหนึ่งที่มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว มีร่างกายเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง มีหมู่หนอนชอนไชกัดกินอยู่ตลอดเวลา พระเถระจึงถามถึงสาเหตุแห่งการเกิดเป็นเปรต เปรตตนนั้นจึงเล่าความหลังให้ฟังว่า ในอดีตชาติเขาเคยเป็นพระราชโอรสผู้มั่งคั่งและมีอำนาจ แต่กลับประพฤติตนเป็นคนพาล หลงมัวเมาในกามคุณ ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ชอบรังแกผู้อื่นและเบียดเบียนชีวิตสัตว์เพื่อความสนุกสนาน
เมื่อสิ้นอายุขัย ผลแห่งอกุศลกรรมเหล่านั้นได้ส่งผลให้เขาไปอุบัติในมหานรกอันยาวนาน เมื่อพ้นจากนรกแล้วจึงต้องมาเสวยผลกรรมต่อเนื่องในสภาพของเปรต ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการถูกหนอนกัดกินเนื้อร่างของตนเองเป็นอาหาร เปรียบเสมือนการถูกลงโทษตามผลกรรมที่เคยทำไว้จากการเบียดเบียนผู้อื่นในอดีต
จากเรื่องราวในพระสูตรนี้ สามารถสรุปบทเรียนสำคัญได้ดังนี้:
- กฎแห่งกรรม: การกระทำย่อมส่งผลเสมอ ไม่ว่าจะเป็นพระราชโอรสผู้สูงศักดิ์หรือสามัญชน หากทำบาปอกุศลย่อมหนีไม่พ้นผลกรรมที่ตนก่อไว้
- โทษของการเบียดเบียน: การรังแกผู้อื่นและการผิดศีลข้อปาณาติบาตเป็นเหตุให้ต้องเสวยทุกข์ทรมานในอบายภูมิอย่างยาวนาน
- ความประมาทในวัย: การใช้ชีวิตในยามที่ตนเองมีอำนาจและมีโอกาสโดยขาดความยับยั้งชั่งใจและคุณธรรม มักนำไปสู่ความหายนะในภายหน้า
ราชปุตตเปตวัตถุ จึงเป็นอุทาหรณ์สอนใจให้พุทธศาสนิกชนหมั่นละเว้นจากความชั่ว สร้างสมคุณงามความดี และดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท เพราะชีวิตหลังความตายนั้นขึ้นอยู่กับการกระทำในปัจจุบันเป็นสำคัญ
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับราชปุตตเปตวัตถุ