เวรัมภสูตร

เวรัมภสูตร (สังยุตตนิกาย สังยุตที่ ๑๗ เรื่องลาภสักการะ สุตตะที่ ๙) เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนภิกษุทั้งหลาย ณ กรุงสาวัตถี ใจความสำคัญเน้นย้ำถึงภัยอันร้ายแรงของลาภสักการะและชื่อเสียงต่อการประพฤติพรหมจรรย์ พระองค์ทรงเปรียบเทียบลาภสักการะและชื่อเสียงว่ามีความทารุณ เผ็ดร้อน หยาบคาย และเป็นอันตรายต่อการบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะ

พระพุทธองค์ทรงยกอุปมาด้วยลมเวรัมภาตที่พัดอยู่เบื้องบนอากาศ เป็นลมที่ร้ายกาจมากจนนกที่บินอยู่ในบริเวณนั้นย่อมถูกลมพัดกระจัดกระจายไป เท้าไปทางหนึ่ง ปีกไปทางหนึ่ง ศีรษะไปทางหนึ่ง และร่างกายไปทางหนึ่ง ทำให้สูญเสียทิศทางและความควบคุม

เช่นเดียวกันนั้น ภิกษุบางรูปที่จิตใจถูกครอบงำและถูกรบกวนด้วยลาภสักการะและชื่อเสียง เมื่อออกบิณฑบาตในเวลาเช้า โดยที่ไม่ได้ระมัดระวังกาย วาจา ใจ ไม่ได้ตั้งสติ และไม่ได้สำรวมอินทรีย์ทั้งหลาย ก็อาจได้เห็นมาตุคาม (ผู้หญิง) ที่นุ่งห่มไม่เรียบร้อยหรือเปิดเผย เมื่อเห็นเช่นนั้น ราคะย่อมเข้ามาซ่านจับจิต ทำให้จิตใจของภิกษุรูปนั้นถูกราคะครอบงำและหวั่นไหว ผลสุดท้ายคือภิกษุนั้นย่อมสละสิกขาและกลับมาสู่เพศคฤหัสถ์ ซึ่งเปรียบเสมือนนกที่ถูกลมเวรัมภาตพัดกระจัดกระจายไป ฉันนั้น

พระสูตรนี้จึงเป็นคำเตือนอันหนักแน่นจากพระพุทธเจ้าให้ภิกษุทั้งหลายตระหนักถึงอันตรายของลาภสักการะ ชื่อเสียง และความนิยมชมชอบ ที่สามารถฉุดรั้งให้ผู้ปฏิบัติธรรมเสื่อมจากมรรคผลได้ หากปราศจากสติและการสำรวมอินทรีย์อย่างเคร่งครัด.