โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน

โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการทำหน้าที่อุปัฏฐากต้นพระศรีมหาโพธิ์ โดยท่านได้ย้อนระลึกถึงเหตุการณ์ในสมัยที่พระพุทธเจ้าพระนามว่า ปทุมุตตระ ทรงอุบัติขึ้นในโลก ท่านในขณะนั้นเกิดเป็นนักดนตรีผู้มีอาชีพตีกลอง (มุรชะ) อาศัยอยู่ในนครรามวดี ด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ท่านจึงได้ตั้งใจปฏิบัติบูชาด้วยการไปดูแลรักษาและเฝ้าปรนนิบัติ ต้นพระศรีมหาโพธิ์ อันเป็นต้นไม้ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าเป็นนิจ ทั้งในเวลาเช้าและเย็นด้วยความเคารพอย่างสูง

ผลบุญจากการกระทำอันเป็นกุศลในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• อานิสงส์แห่งการรักษาศีลและบุญกุศล: การที่ท่านได้บำเพ็ญบุญร่วมกับพระพุทธเจ้าส่งผลให้ท่านไม่ไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอด 18 กัป
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในช่วง 15 กัปที่ผ่านมา ท่านได้เสวยสุขในโลกมนุษย์โดยได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีพระนามว่า มุรชะ ทรงมีพระกำลังมากและครองแผ่นดินด้วยธรรม
• บรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานใน ปฏิสัมภิทา 4 สามารถทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้อย่างสมบูรณ์

บทสรุปของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งการบูชาและอุปัฏฐาก สิ่งที่เป็นสัญลักษณ์แทนพระพุทธเจ้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแท้จริง การอุปัฏฐากต้นพระศรีมหาโพธิ์ด้วยจิตที่บริสุทธิ์นับเป็นการสั่งสมบุญบารมีที่ส่งผลให้ผู้ปฏิบัติได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นปัจจัยสำคัญนำไปสู่การหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด