เอกจินติกเถราปทาน

เอกจินติกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเอกจินติกเถระ ซึ่งได้บรรยายถึงสภาวะขณะที่เทวดาจุติจากเทวโลก และการได้รับธรรมะจนนำไปสู่หนทางแห่งการพ้นทุกข์ โดยมีใจความสำคัญดังนี้

เมื่อเทวดาจุติจากสวรรค์จะมีเสียงประกาศจากเหล่าเทวดาด้วยกันเพื่ออนุโมทนาและให้โอวาท โดยมุ่งเน้นให้ผู้ที่กำลังจะไปสู่มนุษยโลกได้ตระหนักถึงการสร้างกุศล ดังนี้

• การสร้างศรัทธา: ให้เป็นผู้มีศรัทธาตั้งมั่นในพระสัทธรรมอย่างไม่หวั่นไหวไปตลอดชีวิต
• การบำเพ็ญกุศล: ให้ทำความดีทั้งทางกาย วาจา และใจ พร้อมทั้งเว้นจากการเบียดเบียนผู้อื่น
• การเกื้อกูล: ให้เป็นผู้บำเพ็ญบุญด้วยการให้ทาน และชักชวนผู้อื่นให้ตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรมและพรหมจรรย์

ในอดีตชาติ พระเถระได้เห็นสภาวะการจุติของเทวดาและเกิดความสังเวชใจ สงสัยว่าตนเองจะไปเกิดในภพภูมิใดต่อจากนี้ ด้วยความเมตตาของพระสุมนเถระ (สาวกของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า) ได้มาเทศนาสั่งสอนและแนะนำให้ท่านเกิดความเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า ท่านจึงได้ตั้งจิตอธิษฐานและประกอบกุศลกรรมตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ด้วยบุญกุศลที่ได้กระทำไว้อย่างดีเยี่ยม ส่งผลให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดแสนกัป จนกระทั่งมาถึงในชาตินี้ที่ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 และทำกิจแห่งพระพุทธศาสนาสำเร็จบริบูรณ์

สรุปคำสอนหลัก: สังสารวัฏเป็นสิ่งที่น่ากลัว การจุติเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผู้ที่มีปัญญาควรใช้โอกาสในการเกิดเป็นมนุษย์เพื่อสร้าง "ศรัทธา" และ "กุศลกรรม" ให้ถึงพร้อม เพราะผลแห่งความดีนั้นจะคุ้มครองผู้ปฏิบัติให้พ้นจากอบายภูมิและนำไปสู่หนทางแห่งความพ้นทุกข์อย่างแท้จริง