ติกัณณิปุปผิยเถราปทาน

ติกัณณิปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำกรรมดีในสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า พระวิปัสสีพุทธเจ้า โดยท่านได้พรรณนาถึงเหตุการณ์ในครั้งที่ยังเป็นเทพบุตรบนสวรรค์ ซึ่งมีนางอัปสรแวดล้อม แต่เมื่อท่านระลึกถึงบุพกรรมและนึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด ท่านจึงได้นำ ดอกติกัณณิ (ดอกไม้สามกลีบ) มาน้อมถวายเป็นพุทธบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ณ เบื้องพระพักตร์ของพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผลแห่งการทำบุญในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังนี้

• อานิสงส์การบูชาพระพุทธเจ้า: นับตั้งแต่ 91 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขในสุคติภูมิอย่างต่อเนื่อง
• ความมั่งคั่งและอำนาจ: ในกัปที่ 73 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ ครอบครองสมบัติอันเป็นเลิศด้วยรัตนะ 7 ประการ
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สมบูรณ์แล้ว

เนื้อหาในพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการทำความดี แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้เพียงดอกเดียว แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระรัตนตรัยอย่างแท้จริง ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า นำไปสู่การสิ้นสุดแห่งอาสวกิเลสในที่สุด ถือเป็นแบบอย่างของการสั่งสมบุญบารมีที่ส่งผลในระยะยาวอย่างไม่มีประมาณ