เอกจาริยเถราปทาน

เอกจาริยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงบุพกรรมของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีนามว่า พระเอกจาริยเถระ ซึ่งได้สร้างมหากุศลไว้ในอดีตชาติจนนำพาให้ท่านบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในเวลาต่อมา โดยเนื้อหาหลักสรุปได้ดังนี้

ในอดีตกาล ครั้งที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรินิพพาน เหล่าเทวดาในชั้นดาวดึงส์ต่างพากันบังเกิดความโศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง เมื่อพระเถระในขณะที่ยังเป็นเทพบุตรได้เห็นเหตุการณ์ดังกล่าว ก็เกิดความสังเวชสลดใจ จึงรวบรวมกำลังใจถือเอาดอกมณฑารพไปบูชาแด่พระพุทธเจ้าผู้เสด็จดับขันธปรินิพพาน ด้วยจิตที่เลื่อมใสและศรัทธาอย่างแรงกล้า เทวดาและนางอัปสรทั้งหลายต่างพากันอนุโมทนาในกุศลกรรมนั้น

ผลานิสงส์จากการบูชาด้วยดอกมณฑารพในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันเป็นมงคล ดังนี้

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัป ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในช่วงหกหมื่นกัปก่อน ได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีนามว่า มหามัลละ ซึ่งมีความสามารถและกำลังพลที่ยิ่งใหญ่
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้เพียรปฏิบัติจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สมบูรณ์

สรุปได้ว่า พระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงพลังแห่งศรัทธาและการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่เลื่อมใส แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้เพียงครั้งเดียว แต่หากกระทำด้วยความโศกเศร้าสังเวชและระลึกถึงพระคุณของพระพุทธองค์ด้วยใจที่บริสุทธิ์ ก็เป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งบรรลุถึงพระนิพพานในที่สุด