ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน

ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการ ซึ่งได้ถ่ายทอดถึงผลานิสงส์ของการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ โดยท่านได้เล่าว่าในอดีตกาล ครั้งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า ธัมมทัสสี เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ท่านในฐานะผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสได้นำดอกไม้มาถวายแด่พระสาวกของพระพุทธองค์ด้วยความเคารพอย่างสูง การกระทำบุญกุศลในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ ไม่ไปสู่ทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา ๑๘ กัป และได้เสวยทิพยสมบัติในเทวโลกและมนุษยโลกเป็นเวลายาวนาน อีกทั้งยังได้เสวยราชสมบัติเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพระกำลังมากในกัปที่ ๑๓ นับจากกัปนั้น

ในปัจจุบันชาติ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงไว้ซึ่งความรู้แจ้งอันยิ่งใหญ่ ดังใจความสำคัญที่ท่านสรุปไว้ว่าได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจแล้ว โดยสามารถจำแนกประเด็นสำคัญได้ดังนี้:

• อานิสงส์ของการบูชา: การถวายดอกไม้แด่พระสาวกของพระพุทธเจ้าด้วยใจศรัทธา เป็นเหตุให้ปิดกั้นอบายภูมิและนำพาไปสู่สุคติภูมิอย่างยาวนาน
• ผลแห่งบุญในสังสารวัฏ: บุญกุศลที่ทำไว้ดีแล้วส่งผลให้ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เพียบพร้อมด้วยสมบัติและอำนาจในหลายกัป
• เป้าหมายสูงสุด: การได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา ๔ และทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จ ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จในฐานะพระอรหันต์

บทสรุปแห่งปทานนี้อยู่ใน กุฏชปุปผิยวรรค ซึ่งรวบรวมเรื่องราวของพระเถระผู้มีบุญญาธิการไว้ด้วยกัน โดยในวรรคนี้มีพระเถระทั้งหมด ๑๐ รูป มีจำนวนพระคาถารวมทั้งสิ้น ๖๒ พระคาถา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเพียรและการสั่งสมบุญบารมีที่ส่งผลให้เข้าถึงความหลุดพ้นในที่สุด