A Dhamma Speaker
ธัมมกถิกปุจฉาสูตร (สังยุตตนิกาย SN 35.155) เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงแก่ภิกษุรูปหนึ่งซึ่งได้ทูลถามถึงคำว่า "ธรรมกถึก" ว่ามีคำจำกัดความอย่างไร
พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่า ภิกษุผู้ใดแสดงธรรมเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด และเพื่อความดับไปในอายตนะทั้งหก ได้แก่ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ ภิกษุนั้นย่อมชื่อว่า "เป็นธรรมกถึก" หรือ "ผู้กล่าวธรรม"
นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงจำแนกต่อไปถึงผู้ที่ "ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม" และผู้ที่ "ปรินิพพานแล้วในปัจจุบัน" โดยมีหลักเกณฑ์เดียวกันกับการแสดงธรรม คือ:
กล่าวโดยสรุป พระสูตรนี้เน้นย้ำถึงแก่นแท้ของการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา นั่นคือ การเห็นแจ้งในความเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตาของอายตนะทั้งปวง อันนำไปสู่ความเบื่อหน่าย คลายกำหนัด และการดับทุกข์อย่างแท้จริง การเป็นธรรมกถึก หรือผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ หรือผู้ที่บรรลุธรรมในชาตินี้ ล้วนมีรากฐานอยู่ที่การเจริญปัญญาเพื่อละวางความยึดติดในสิ่งทั้งหลาย ซึ่งเป็นไปเพื่อความพ้นทุกข์โดยสิ้นเชิง
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →