อาสนสันถวิกเถราปทาน

อาสนสันถวิกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้ได้รับยกย่องว่าเป็นเอตทัคคะในด้านการสรรเสริญพระพุทธเจ้า เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อครั้งพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิขีสัมมาสัมพุทธเจ้า เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ในขณะนั้นพระเถระยังเป็นผู้ยากไร้ อาศัยอยู่ในป่าอันห่างไกล เมื่อได้พบเห็นพระอาสนะอันวิจิตรของพระพุทธองค์ที่ประดิษฐานอยู่ในป่า ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงได้กระทำอัญชลีและกล่าวสรรเสริญพระคุณของพระพุทธองค์ด้วยความปีติยินดีว่า พระองค์ทรงเป็นบุรุษอาชาไนย ทรงเป็นบุรุษสูงสุด ทรงเป็นสัพพัญญู และทรงเป็นผู้นำที่ประเสริฐที่สุดของโลก

การกระทำความดีในครั้งนั้นถือเป็น มหากุศลกรรม ที่ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดกาลยาวนาน ดังนี้

• อานิสงส์แห่งการสรรเสริญ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา 31 กัป
• ความสมบูรณ์พร้อม: ในช่วง 27 กัปที่ผ่านมา ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า อตุละ ถึง 7 ครั้ง โดยมีความสมบูรณ์ด้วยแก้ว 7 ประการและพระกำลังมหาศาล
• บรรลุธรรมชั้นสูงสุด: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จ

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึง อานุภาพของการมีจิตศรัทธาและการกล่าวสรรเสริญพระคุณของพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นการกระทำเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสบริสุทธิ์ ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งบรรลุถึงความเป็นผู้หมดจดจากกิเลสทั้งปวงในที่สุด ซึ่งเป็นแบบอย่างของการสร้างบุญบารมีที่ชาวพุทธสามารถน้อมนำมาเป็นแนวทางในการปฏิบัติตนได้