จัมปกปุปผิยเถราปทาน

จัมปกปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่พระเถระรูปหนึ่งกล่าวถึงบุพกรรมของท่านในอดีตชาติ ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่จนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ โดยเหตุการณ์เกิดขึ้นในสมัยของ พระพุทธเจ้าพระนามว่า สุทัสสนะ ผู้ทรงเป็นผู้ตื่นและผู้รู้แจ้ง เสด็จประทับอยู่ ณ ภูเขาที่ชื่อว่า ชาปละ ใกล้กับภูเขาหิมพานต์

ในกาลนั้น ท่านได้ถือดอกจำปามาจากภูเขาหิมพานต์ขณะที่กำลังเหาะอยู่บนท้องฟ้า ได้พบกับพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสดุจธุลี ผู้ข้ามโอฆะสงสารได้แล้ว ท่านจึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ได้นำดอกจำปาจำนวน 7 ดอก มาวางไว้บนศีรษะของตน แล้วน้อมถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นสยัมภูและเป็นจอมมุนีผู้ยิ่งใหญ่ ด้วยการกระทำอันเป็นกุศลในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ที่ยิ่งใหญ่ตลอดมา

พระเถระได้ย้อนรำลึกถึงผลแห่งกรรมว่า นับตั้งแต่กัปที่ 31 เป็นต้นมา ตั้งแต่ได้ถวายดอกไม้ในครั้งนั้น ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย ผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าทำให้ท่านเสวยสุขในเทวโลกและมนุษยโลกสืบมา จนกระทั่งในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุถึงความเป็นผู้มีปัญญาแตกฉานใน ปฏิสัมภิทา 4 และได้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้บริบูรณ์แล้ว

บทสรุปแห่งคำสอนที่สำคัญจากอัปปทานเรื่องนี้ มีดังนี้:

• อานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า: การถวายของด้วยจิตที่เลื่อมใสต่อพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงดอกไม้ ก็เป็นเหตุให้ปิดประตูอบายภูมิได้
• อำนาจแห่งบุญกุศล: การสร้างบุญด้วยจิตอันบริสุทธิ์ย่อมส่งผลข้ามภพข้ามชาติ นำพาชีวิตไปสู่สุคติภูมิและที่สุดคือพระนิพพาน
• ความสำคัญของพุทธบูชา: การระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้าด้วยการบูชา เป็นอุบายธรรมในการสั่งสมบารมีเพื่อความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง