สุจินติตเถราปทาน

เนื้อหาในสุจินติตเถราปทานกล่าวถึงประวัติการบำเพ็ญบุญของพระเถระรูปหนึ่งในอดีตชาติสมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้า โดยเริ่มจากท่านเกิดเป็นชาวนาในกรุงหังสวดี ขณะที่พืชผลในนากำลังอุดมสมบูรณ์และถึงเวลาเก็บเกี่ยว ท่านได้เกิดความคิดขึ้นมาว่า หากตนเองบริโภคผลิตผลใหม่เหล่านั้นโดยไม่ได้ถวายแด่สงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยม ย่อมไม่เป็นมงคลและไม่สมควร ท่านจึงเกิดจิตเลื่อมใส นำผลิตผลใหม่นั้นไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าและแสดงเจตจำนงที่จะถวายแด่พระสงฆ์ พระพุทธองค์จึงตรัสสอนให้ท่านถวายแก่พระสงฆ์เป็นหมู่ (สังฆทาน) ซึ่งมีผลานิสงส์มากกว่าการถวายเจาะจงบุคคล ท่านจึงได้ปฏิบัติตามนั้นด้วยความปิติ

ผลจากการถวายข้าวใหม่ (นวสัสสะ) แด่พระสงฆ์ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ในวัฏสงสาร ดังนี้

• อานิสงส์ด้านสถานะและทรัพย์สมบัติ: ได้เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ได้เป็นท้าวสักกะเทวราช 300 ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ 500 ครั้ง และมีทรัพย์สมบัติอุดมสมบูรณ์ ไม่เคยขัดสนในภพภูมิที่เวียนว่าย
• ความสะดวกสบายทางกายและใจ: พรั่งพร้อมด้วยพาหนะ ยานพาหนะ อาหารเลิศรส และเครื่องนุ่งห่มประณีต อีกทั้งไม่มีความทุกข์ทางกาย เช่น หนาว ร้อน หรือความเร่าร้อนใจ และไม่มีความทุกข์ทางใจ
• อานิสงส์ในการปฏิบัติธรรม: แม้ในภพชาติสุดท้าย ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นกิเลส มีความฉลาดในปฏิสัมภิทา 4 ประการ และได้รับการยกย่องว่าการถวายทานแด่สงฆ์เป็นเหตุแห่งความสุขที่ไม่เคยพบเจอทุคติภูมิเลยตลอดแสนกัป

บทสรุปของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงอานุภาพของการถวายสังฆทานและการตั้งเจตจำนงที่ถูกต้อง ท่านพระเถระกล่าวเน้นย้ำว่า การถวายผลผลิตใหม่แด่พระสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญอันประเสริฐเปรียบเสมือนการปลูกพืชผลในดินที่ดี ย่อมให้ผลตอบแทนที่ไพบูลย์ นำไปสู่การบรรลุธรรมอันสูงสุดในที่สุด นับเป็นแบบอย่างของอุบาสกผู้มีความกตัญญูและเลื่อมใสในพระรัตนตรัยอย่างมั่นคง