โสณณกิงกณิยเถราปทาน

โสณณกิงกณิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระเถระได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในสมัยของพระอัตถทัสสีพุทธเจ้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระองค์ทรงอุบัติขึ้นเพื่อโปรดสัตว์โลกให้พ้นจากทุกข์ ในขณะนั้นพระเถระได้บวชเป็นบรรพชิตและถือปฏิบัติบำเพ็ญตบะอยู่ แต่ด้วยความเจ็บป่วยทางกายที่รุนแรงทำให้กำลังร่างกายถดถอย ท่านจึงรำลึกถึงพระพุทธองค์แล้วได้ทำการก่อพระสถูปเจดีย์บนหาดทรายด้วยความเลื่อมใสยิ่ง จากนั้นจึงนำดอกไม้ทองคำ (โสณณกิงกณิปุปผะ) ไปบูชาด้วยมือของตนเองด้วยจิตที่เบิกบานเสมือนได้ปฏิบัติบูชาต่อหน้าพระพักตร์พระศาสดา

ผลบุญจากการบูชาด้วยความเลื่อมใสในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดการเวียนว่ายตายเกิด ดังนี้:

• อานิสงส์ในเทวโลกและมนุษย์โลก: ได้เสวยสุขในเทวโลก มีผิวพรรณดุจทองคำ มีนางสนมกำนัลคอยปรนนิบัติด้วยเครื่องประดับอันวิจิตร มีเครื่องดนตรีประโคมขับกล่อม และมีช้างที่ตกมันงดงามประดับด้วยตาข่ายทองคอยรับใช้
• ผลบุญด้านบารมี: ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ครอบครองแผ่นดินถึง 71 ครั้ง และเป็นพระราชาในระดับภูมิภาคอีกนับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยไปอุบัติในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา 1,800 กัป
• ผลบุญทางธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส มีความสิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง ไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิอีกต่อไป

เนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงพลังแห่งศรัทธาและการกระทำเพียงเล็กน้อยที่ทำด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์และเลื่อมใสต่อพระรัตนตรัย สามารถส่งผลเป็นอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ไพศาล ทั้งความสุขทางโลกและการบรรลุมรรคผลนิพพานในที่สุด การที่พระเถระได้บรรลุปฏิสัมภิทา 4 และทำกิจแห่งพระศาสนาได้สำเร็จนั้น ถือเป็นผลลัพธ์โดยตรงจากการสั่งสมบุญบารมีที่ท่านได้เพียรทำมาตั้งแต่อดีตชาติ