เวทิการกเถราปทาน

เวทิการกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงบุพกรรมและผลบุญของพระเวทิการกเถระ ผู้ซึ่งได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่จากการกระทำที่เป็นกุศลในอดีตชาติ โดยพระเถระได้ย้อนรำลึกถึงเหตุการณ์ในสมัยของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า ขณะที่พระองค์ประทับอยู่ ณ โคนต้นพระศรีมหาโพธิ์ ท่านได้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสจึงได้สร้าง“เวทิกา” (รั้วหรือกำแพงล้อมรอบต้นโพธิ์) ขึ้นด้วยความประณีตบรรจงเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

ผลบุญจากการสร้างเวทิกานี้ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ทั้งในภพชาติปัจจุบันและภพชาติต่างๆ ดังนี้

• ความอุดมสมบูรณ์: ได้รับทรัพย์สมบัติและสิ่งของเครื่องใช้มากมาย ทั้งที่ทำสำเร็จแล้วและยังไม่ได้ทำ แม้ในยามที่เกิดภัยพิบัติธรรมชาติ ก็ยังมีสิ่งของตกลงมาจากอากาศเพื่ออำนวยความสะดวกสบาย
• ความปลอดภัย: ท่านไม่เคยมีความหวาดกลัวหรือพบเจอภัยอันตรายที่น่าสะพรึงกลัว แม้จะอยู่ในสนามรบที่น่ากลัวทั้งสองด้าน
• ที่อยู่อาศัยอันประณีต: ด้วยแรงแห่งความปรารถนาและบุญกุศล ส่งผลให้ท่านมีปราสาทอันงดงามและที่นอนที่มีค่าสูง
• การหลุดพ้นจากอบาย: ตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย

ในท้ายที่สุด พระเวทิการกเถระได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นกิเลส มีความบริสุทธิ์หมดจดจากอาสวะทั้งปวง พร้อมด้วยปฏิสัมภิทา 4 ท่านได้กล่าวสรุปถึงความสำเร็จในชีวิตว่าเป็นการมาดีแล้ว และได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนบรรลุถึงเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา ข้อคิดสำคัญจากพระสูตรนี้คือการทำบุญเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาในพระรัตนตรัย สามารถส่งผลให้ได้รับความสุขทั้งในทางโลกและนำไปสู่การหลุดพ้นในทางธรรมได้อย่างยั่งยืน