ปุฬินุปปาทกเถราปทาน

ปุฬินุปปาทกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุพกรรมจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยการทำเจดีย์ทราย โดยในอดีตชาติท่านเป็นดาบสชื่อ เทวละ บำเพ็ญตบะอยู่ในป่าหิมพานต์พร้อมด้วยศิษย์จำนวนมาก วันหนึ่งท่านได้นำทรายมาก่อเป็นเจดีย์และนำดอกไม้นานาชนิดมาบูชา เมื่อเหล่าศิษย์สอบถามถึงเหตุผล ท่านจึงได้แสดงธรรมบรรยายถึง พุทธคุณ และลักษณะอันประเสริฐของพระพุทธเจ้า อาทิ การมีพระลักษณะ 32 ประการ ความเป็นผู้ไม่สะทกสะท้านดุจราชสีห์ และการเป็นผู้มีความเสมอภาคในสรรพสัตว์ การแสดงธรรมของท่านทำให้เหล่าศิษย์เลื่อมใสและร่วมกันบูชาพระเจดีย์ทรายนั้นด้วย

หลังจากดาบสเทวละจุติจากอัตภาพนั้น ท่านได้ไปเกิดในสวรรค์และเวียนว่ายตายเกิดในสุคติภูมิเท่านั้น โดยไม่เคยไปสู่ทุคติเลยเป็นเวลาตลอดกาลยาวนาน ผลแห่งบุญที่ได้สรรเสริญและบูชาพระพุทธเจ้าด้วยเจดีย์ทรายส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• อานิสงส์ในวัฏสงสาร: ได้เสวยสุขในเทวโลกเป็นเวลา 18 กัป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ 500 ครั้ง และเสวยราชสมบัติในเทวโลกอีกนับครั้งไม่ถ้วน
• ผลบุญส่งท้าย: ในชาติสุดท้าย ท่านได้บำเพ็ญเพียรจนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ สิ้นอาสวะกิเลส มีความเชี่ยวชาญใน ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จกิจในพระพุทธศาสนาอย่างสมบูรณ์

บทสรุปของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง อานุภาพของการศรัทธาในพระพุทธคุณ แม้จะเป็นเพียงการก่อเจดีย์ทรายและการกล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้าด้วยใจที่เลื่อมใส ก็ถือเป็นกุศลกรรมที่ยิ่งใหญ่ซึ่งสามารถนำพาชีวิตไปสู่สุคติและบรรลุถึงมรรคผลนิพพานได้ในที่สุด ท่านพระเถระยังได้ให้โอวาทแก่ศิษย์ก่อนละสังขารว่า ให้เร่งทำความเพียรอย่างไม่ประมาทเพื่อประโยชน์ตน เพราะโอกาสในการสร้างบารมีนั้นมีจำกัด