สลฬปุปผิกาเถริยาปทาน

สลฬปุปผิกาเถริยาปทาน เป็นบันทึกประวัติในอดีตชาติของพระสลฬปุปผิกาเถรี ผู้ หมดจดจากกิเลส และบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ โดยท่านได้กล่าวถึงเหตุแห่งการสร้างบุญบารมีในอดีตชาติเมื่อครั้งยังเป็นนางกินรี ณ ริมฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นแห่งหนทางสู่วิมุตติสุข

ในกาลนั้น นางกินรีได้พบเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่า พระวิปัสสี่ ผู้นำโลกและเป็นนรสภากำลังเสด็จจงกรมอยู่ ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง นางจึงได้เก็บดอกสลฬะ (ดอกไม้ป่าหอม) น้อมถวายแด่พระพุทธองค์ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรับดอกไม้นั้น และทรงดมกลิ่นหอมของดอกสลฬะนั้นท่ามกลางความปีติยินดีของนาง จากนั้นนางได้ประนมมือไหว้ด้วยความเคารพ ทำจิตใจให้ผ่องใส แล้วจึงหลีกกลับขึ้นสู่ภูเขาตามเดิม

พระเถรีได้กล่าวถึงอานิสงส์ของการถวายดอกไม้ในครั้งนั้นว่า:

• ไม่ตกต่ำในทุคติ: นับตั้งแต่ 91 กัปที่ผ่านมาแล้ว ผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ทำให้นางไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• ความพร้อมในคุณธรรม: ในชาตินี้จิตใจได้เผาผลาญกิเลสทั้งปวงจนหมดสิ้น เป็นผู้ไม่มีอาสวะกิเลสหลงเหลืออยู่
• บรรลุสัมปทาชั้นสูง: ได้บรรลุตฏิสัมภิทา 4 และทำตามคำสอนของพระพุทธศาสนาได้อย่างสมบูรณ์

เนื้อหาในพระสูตรนี้จึงสะท้อนถึง อานุภาพแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า แม้ด้วยบุญกรรมเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธายิ่ง ย่อมส่งผลให้นำพาจิตวิญญาณข้ามพ้นวัฏสงสารและบรรลุพระนิพพานได้ในที่สุด