ตติยกัณฏกีสูตร

ตติยกัณฏกีสูตร (SN 52.6) เป็นพระสูตรหนึ่งในสังยุตตนิกาย อนุรุทธสังยุตต์ ซึ่งเป็นหมวดหนึ่งของพระสุตตันตปิฎก. พระสูตรนี้กล่าวถึงการสนทนาระหว่างพระสารีบุตรและพระอนุรุทธะ.

โดยเนื้อหาในพระสูตรนี้ พระสารีบุตรได้สอบถามพระอนุรุทธะว่า ท่านได้บรรลุอภิญญา (ความรู้ยิ่ง) ซึ่งรวมถึงการรู้แจ้งโลกธาตุพันหนึ่งได้อย่างไร. พระอนุรุทธะได้ตอบพระสารีบุตรว่า ท่านได้บรรลุอภิญญาเหล่านั้นด้วยการเจริญและทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔.

พระอนุรุทธะได้กล่าวเน้นย้ำว่า การที่ท่านสามารถรู้แจ้งโลกธาตุได้เป็นจำนวนมากนั้น เป็นผลมาจากการที่ท่านได้เจริญและอบรมสติปัฏฐาน ๔ อย่างสมบูรณ์แล้ว. สติปัฏฐาน ๔ ได้แก่ การตั้งสติกำหนดพิจารณากาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อให้เกิดปัญญาเห็นแจ้งตามความเป็นจริง.

พระสูตรนี้จึงเน้นย้ำถึงความสำคัญของการเจริญสติปัฏฐาน ๔ ในการเป็นหนทางนำไปสู่การบรรลุอภิญญาและการเข้าถึงความรู้แจ้งอันเป็นโลกุตตรธรรมในพระพุทธศาสนา.