ทุติยสรณานิสักกสูตร

ทุติยสรณานิสักกสูตร เป็นพระสูตรที่ปรากฏในสังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ซึ่งกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ กรุงกบิลพัสดุ์ เมื่อเจ้าศากยะพระนามว่าสรณานิได้ถึงแก่กรรมไป พระผู้มีพระภาคได้ทรงพยากรณ์ว่า เจ้าสรณานิเป็นพระโสดาบัน จะไม่มีทางตกต่ำ และมีความแน่นอนว่าจะได้บรรลุสัมโพธิในวันข้างหน้า

อย่างไรก็ตาม เหล่าเจ้าศากยะหลายองค์ที่มาประชุมกันต่างแสดงความสงสัยและตำหนิ เนื่องจากเจ้าสรณานิเป็นที่ทราบกันดีว่ามีความท้อแท้ในการศึกษาและเคยเสวยน้ำจัณฑ์ (ดื่มสุรา) พวกเขาตั้งคำถามว่าบุคคลเช่นนี้จะเป็นพระโสดาบันได้อย่างไร ในกาลนั้น เจ้าศากยะพระนามว่ามหานามะจึงได้เข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาค และกราบทูลถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ด้วยความสงสัยเช่นเดียวกันกับเจ้าศากยะองค์อื่นๆ

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสตอบว่า อุบาสกผู้ที่ถึงพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์เป็นสรณะตลอดกาลนานนั้น จะไม่มีทางตกต่ำได้ พระองค์ทรงยืนยันว่า เจ้าสรณานิเป็นอุบาสกผู้ถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะตลอดมา แม้ว่าในโลกนี้จะมีบุคคลบางพวกที่ยังไม่ประกอบด้วยปัญญาที่ร่าเริงหรือปัญญาที่แล่นไป หรือยังไม่ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ แต่หากพวกเขามีศรัทธาในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์อันไม่หวั่นไหว หรือแม้เพียงมีศรัทธาและความรักในพระตถาคตพอประมาณ ก็จะไม่ไปสู่ทุคติ

พระองค์ยังทรงเปรียบเปรยว่า แม้ต้นสาละใหญ่หากรู้จักคำสุภาษิตและทุพภาษิต ก็จะพยากรณ์ได้ว่าเป็นพระโสดาบัน ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงเจ้าสรณานิเลย เพราะเจ้าสรณานิได้สมาทานสิกขาบทในเวลาจะสวรรคต สรุปแล้ว พระสูตรนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะ แม้จะมีการประพฤติพลาดบ้าง แต่ด้วยศรัทธาที่ตั้งมั่น บุคคลนั้นก็ยังคงมีโอกาสแห่งการหลุดพ้นและไม่ตกไปในอบายภูมิ