ปฐมอนาถปิณฑิกสูตร

ปฐมอนาถปิณฑิกสูตร สังยุตตนิกาย เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยอนาถบิณฑิกคหบดี เมื่อท่านอนาถบิณฑิกคหบดีป่วยหนักที่กรุงสาวัตถี ท่านได้ให้บุรุษไปกราบเรียนท่านพระสารีบุตรเพื่อขอให้ท่านมาเยี่ยม. เมื่อพระสารีบุตรรวมพระอานนท์ไปเยี่ยม ท่านได้สอบถามอาการป่วยของอนาถบิณฑิกคหบดี ซึ่งท่านตอบว่าอาการมีแต่กำเริบขึ้น ไม่ทุเลาลงเลย.

จากนั้น พระสารีบุตรจึงแสดงธรรมแก่อนุาถบิณฑิกคหบดี โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์. ท่านสารีบุตรกล่าวว่า ปุถุชนผู้ไม่ได้สดับย่อมประกอบด้วยความไม่เลื่อมใสในสิ่งเหล่านี้ และจะไปเกิดในอบายภูมิ แต่สำหรับอนาถบิณฑิกคหบดี ท่านมีความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหว. เมื่อท่านพิจารณาเห็นความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระรัตนตรัยนี้ เวทนาของท่านก็จะสงบระงับไปโดยพลัน.

นอกจากนี้ พระสารีบุตรยังได้แสดงธรรมเกี่ยวกับการไม่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งต่างๆ. ท่านสอนให้พิจารณาว่าตนจะไม่อยู่เหนือจักษุและไม่ยึดมั่นจักษุ, จะไม่อยู่เหนือรูปและไม่ยึดมั่นรูป, ไปจนถึงการไม่อยู่เหนือวิญญาณและไม่ยึดมั่นวิญญาณ. การไม่ยึดมั่นในสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้พ้นจากความทุกข์และเกิดในอบายภูมิ. อนาถบิณฑิกคหบดีได้ฟังธรรมแล้วก็ซาบซึ้งและปรารถนาที่จะไม่ยึดมั่นในสิ่งเหล่านั้น. การแสดงธรรมนี้ชี้ให้เห็นถึงแนวทางปฏิบัติเพื่อบรรเทาความทุกข์ทางกายและใจ โดยอาศัยการยึดมั่นในพระรัตนตรัยและการปล่อยวางจากการยึดมั่นในขันธ์และอายตนะต่างๆ.