Ajjhattikāyatanasutta

อัชฌัตติกายตนสูตร

Interior Sense Fields

ข้อมูล อัชฌัตติกายตนสูตร
พระไตรปิฎกเล่มที่ 19
นิกายสังยุตตนิกาย
ผู้แสดงธรรมพระพุทธเจ้า
ผู้ฟังหมู่ภิกษุ
สถานที่
อ่านพระสูตรอัชฌัตติกายตนสูตร →

สรุปเนื้อหา อัชฌัตติกายตนสูตร

อัชฌัตติกายตนสูตร (sn56.14) ได้กล่าวถึงคำสอนอันเป็นแก่นแท้ของพระพุทธศาสนา นั่นคือ อริยสัจสี่ ซึ่งเป็นความจริงอันประเสริฐที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบและทรงแสดง เพื่อนำพาสรรพสัตว์ให้พ้นจากทุกข์

พระสูตรนี้เริ่มต้นด้วยการระบุว่า อริยสัจสี่ประกอบด้วยสิ่งใดบ้าง อันได้แก่:

  • ทุกขอริยสัจ (ความจริงอันประเสริฐคือทุกข์)
  • สมุทัยอริยสัจ (ความจริงอันประเสริฐคือเหตุแห่งทุกข์)
  • นิโรธอริยสัจ (ความจริงอันประเสริฐคือความดับทุกข์)
  • มรรคอริยสัจ (ความจริงอันประเสริฐคือข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์)

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระสูตรนี้ได้มุ่งเน้นและขยายความในส่วนของ ทุกขอริยสัจ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเข้าใจทุกข์และการแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอธิบายว่า “อริยสัจคือทุกข์” คืออะไร? คำตอบที่ทรงประทานคือ “อายตนะภายใน ๖

อายตนะภายใน ๖ เป็นเสมือนประตูที่เราใช้รับรู้และสัมผัสโลกภายนอก ซึ่งประกอบด้วย:

  • ตา (จักษุ) สำหรับรับรู้รูป
  • หู (โสต) สำหรับรับรู้เสียง
  • จมูก (ฆานะ) สำหรับรับรู้กลิ่น
  • ลิ้น (ชิวหา) สำหรับรับรู้รส
  • กาย (กายะ) สำหรับรับรู้สัมผัสทางกาย
  • ใจ (มโน) สำหรับรับรู้อารมณ์หรือธรรมารมณ์ต่างๆ

พระพุทธองค์ทรงย้ำว่า สิ่งเหล่านี้แหละคือสิ่งที่เรียกว่า ทุกขอริยสัจ เพราะอายตนะภายในเหล่านี้เป็นบ่อเกิดแห่งการกระทบ การปรุงแต่ง การยึดมั่นถือมั่น และความไม่พึงพอใจทั้งปวง เมื่อเรามีการรับรู้ผ่านอายตนะเหล่านี้ ย่อมเกิดเวทนา ตัณหา อุปาทาน ซึ่งล้วนนำไปสู่ความทุกข์ได้ไม่สิ้นสุด การเข้าใจว่าอายตนะภายใน ๖ นี้เป็นทุกข์ จึงเป็นรากฐานสำคัญในการปฏิบัติเพื่อละวางและเข้าถึงความพ้นทุกข์อย่างแท้จริงในพระพุทธศาสนา ด้วยการสำรวมระวังและเจริญปัญญาในอายตนะทั้งหก.

อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
ปรับปรุงข้อมูลล่าสุดวันที่ 2026-05-18
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka