เปตติเทวเปตติวิสยสูตร

เปตติเทวเปตติวิสยสูตร หรือ มนุสสจุติเปตติวิสยสูตร (สํ. มหาวาร. ๕๖/๑๐๔) ในพระไตรปิฎก สังยุตตนิกาย กล่าวถึงความยากของการเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง และความน่าจะเป็นที่สูงกว่ามากของการไปเกิดเป็นเปรตสำหรับผู้ที่ตายจากอัตภาพมนุษย์

พระพุทธเจ้าได้ทรงอุปมาเปรียบเทียบว่า จำนวนสัตว์ที่จุติจากมนุษย์แล้วมาเกิดเป็นมนุษย์อีกนั้นมีน้อยนิดนัก เหมือนกับจำนวนฝุ่นที่ปลายพระนขา (ปลายเล็บ) เมื่อเทียบกับผืนแผ่นดินใหญ่ ในทางกลับกัน จำนวนสัตว์ที่จุติจากมนุษย์แล้วไปเกิดเป็นเปรตนั้นมีมากมายเหลือคณานับ

สาเหตุหลักที่ทำให้เป็นเช่นนั้น พระพุทธองค์ทรงตรัสว่า เป็นเพราะหมู่สัตว์เหล่านั้นไม่ได้เข้าใจอริยสัจสี่ อริยสัจสี่ประกอบด้วย: ทุกข์ (ความทุกข์), สมุทัย (เหตุแห่งทุกข์), นิโรธ (ความดับทุกข์), และมรรค (หนทางนำไปสู่ความดับทุกข์) เปรตคือสัตว์ในอบายภูมิ ๔ เป็นโลกแห่งการเสวยวิบากกรรมเท่านั้น มีแต่ความทุกข์ทรมานมากกว่ามนุษย์หลายเท่านัก

ดังนั้น พระพุทธองค์จึงทรงเน้นย้ำให้ภิกษุทั้งหลายมีความเพียรพยายามที่จะเข้าใจอริยสัจสี่เหล่านี้ นั่นคือ การเข้าใจว่า "นี่คือทุกข์" "นี่คือเหตุแห่งทุกข์" "นี่คือความดับทุกข์" และ "นี่คือหนทางนำไปสู่ความดับทุกข์" การไม่เข้าใจอริยสัจสี่ถือเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ทำให้เวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิที่ไม่พึงปรารถนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเปตภูมิ