Extinguished
พระสูตรนี้กล่าวถึงการสนทนาระหว่างพระพุทธเจ้าและพราหมณ์ชานุสโสณี ซึ่งพราหมณ์ได้ทูลถามถึงความหมายของ "นิพพานเป็นสิ่งที่เห็นได้ด้วยตนเองในปัจจุบันชาติ" (สันทิฏฐิโก) และคุณสมบัติอื่น ๆ อันได้แก่ "ให้ผลไม่จำกัดกาล" (อกาลิโก), "ควรเรียกมาดู" (เอหิปัสสิโก), "ควรน้อมเข้ามา" (โอปนยิโก) และ "เป็นสิ่งที่วิญญูชนพึงรู้ได้เฉพาะตน" (ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ) ว่ามีลักษณะอย่างไร
พระพุทธเจ้าทรงอธิบายว่า การที่บุคคลจะประจักษ์แจ้งถึงนิพพานในปัจจุบันชาตินั้น ให้พิจารณาจากอาการของบุคคลที่ถูกกิเลสครอบงำเปรียบเทียบกับบุคคลที่ละกิเลสได้แล้ว โดยยกตัวอย่างจากกิเลสหลัก ๓ ประการคือ ความโลภ, ความโกรธ และ ความหลง:
พระพุทธเจ้าทรงสรุปว่า การที่บุคคลได้สัมผัสและประสบกับการดับสิ้นไปของ ความโลภ ความโกรธ และความหลง โดยปราศจากสิ่งตกค้าง นั่นแหละคือลักษณะของนิพพานที่ปรากฏชัดในปัจจุบันชาติ ให้ผลในทันที ควรค่าแก่การพิจารณา น้อมนำมาปฏิบัติ และเป็นสิ่งที่วิญญูชนย่อมรู้แจ้งได้ด้วยตนเอง
เมื่อได้ฟังคำอธิบายเช่นนั้น พราหมณ์ชานุสโสณีเกิดความเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง จึงเปล่งวาจาชื่นชมและขอถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งตลอดชีวิต ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →