Immersion (2nd)
พระสูตรนี้ (ทุติยสมาธิสูตร) ทรงจำแนกบุคคลในโลกออกเป็น 4 ประเภท โดยอาศัยคุณธรรมพื้นฐาน 2 ประการ คือ สมถะ (ความสงบใจ) และ วิปัสสนา (ปัญญาเห็นแจ้งในธรรม) ดังนี้:
พระพุทธองค์ทรงประทานแนวทางปฏิบัติสำหรับแต่ละบุคคล เพื่อให้บรรลุถึงความสมบูรณ์แห่งธรรม ได้แก่ ผู้ที่มีอย่างใดอย่างหนึ่งควรใช้สิ่งนั้นเป็นฐานในการฝึกฝนเพื่อพัฒนาอีกส่วนที่ขาดไป ส่วนผู้ที่ยังขาดทั้งสองประการนั้น พระองค์ทรงเน้นย้ำถึงความสำคัญของความเพียรพยายามอย่างยิ่งยวด โดยเปรียบเทียบว่าต้องมีความกระตือรือร้นเหมือนคนที่มีไฟไหม้เสื้อผ้าหรือศีรษะที่ต้องรีบเร่งดับไฟนั้นให้ทันท่วงที
สำหรับบุคคลที่บรรลุถึงความพร้อมมูลทั้งสมถะและวิปัสสนาแล้ว พระองค์ทรงสอนให้บุคคลนั้นใช้คุณธรรมทั้งสองเป็นฐานเพื่อเจริญภาวนาต่อไปจนถึงจุดหมายสูงสุด คือการสิ้นไปแห่งอาสวะกิเลส ทั้งนี้ หัวใจสำคัญของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาจิตใจต้องอาศัยทั้งความสงบและความรู้แจ้งควบคู่กันไป หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็ต้องมุ่งมั่นหมั่นฝึกฝนเพื่อให้ได้มาซึ่งธรรมอันเป็นกุศลเหล่านั้นโดยไม่ประมาท
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับทุติยสมาธิสูตร