Dhamma Speakers
พระสูตรนี้ (ธัมมกถิกสูตร) พระพุทธองค์ทรงจำแนกธรรมกถึกหรือนักแสดงธรรมออกเป็น 4 ประเภท โดยใช้เกณฑ์พิจารณาจาก 2 ปัจจัยหลัก คือ ปริมาณการพูด (พูดน้อยหรือพูดมาก) และความตรงประเด็น (ตรงธรรมหรือนอกธรรม) ควบคู่ไปกับการพิจารณาปัญญาของบริษัท (ผู้ฟัง) ว่าสามารถแยกแยะความถูกต้องได้หรือไม่ ดังนี้:
ใจความสำคัญของพระสูตรนี้ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงตัวผู้แสดงธรรมเท่านั้น แต่ยังชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงคุณภาพระหว่างผู้สอนและผู้ฟัง การที่ผู้ฟังไม่มีความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้อง (ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรคือธรรมะหรือนอกธรรม) ย่อมทำให้ผู้ฟังหลงยอมรับว่าบุคคลนั้นเป็นธรรมกถึกไปเสียทั้งหมด ไม่ว่าจะพูดนอกเรื่องหรือพูดมากเพียงใดก็ตาม
คำสอนหลักที่ซ่อนอยู่คือการเตือนสติทั้งสองฝ่าย สำหรับธรรมกถึก พึงตระหนักในหน้าที่ที่จะต้องกล่าวธรรมให้ตรงประเด็น และสำหรับผู้ฟัง พึงฝึกฝนตนเองให้มีสติปัญญา รู้จักพิจารณาและแยกแยะหลักธรรมที่แท้จริงออกจากสิ่งที่นอกเหนือจากธรรม เพื่อให้การฟังธรรมเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและเกิดประโยชน์สูงสุดในการปฏิบัติ ไม่ใช่การหลงไปกับปริมาณการพูดหรือกระแสของผู้บรรยายเพียงอย่างเดียว
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธัมมกถิกสูตร