ทุติยทุฏฐโทสสิกขาบท

พระบัญญัติ: ภิกษุใด ขัดเคือง มีโทสะ ไม่แช่มชื่น อ้างเอาบางส่วนแห่ง อธิกรณ์ ๑ เรื่องอื่นเป็นเลศใส่ความภิกษุด้วยอาบัติปาราชิก โดยมุ่งหมายว่า “ทำ อย่างไรจึงจะให้ภิกษุนั้นพ้นจากพรหมจรรย์นี้ได้” ครั้นสมัยต่อจากนั้น อันผู้ใด ผู้หนึ่งโจทก็ตามไม่โจทก็ตาม อธิกรณ์นั้นเป็นอธิกรณ์เรื่องอื่น อ้างเอาบางส่วน เป็นเลศ และภิกษุยอมรับผิด เป็นสังฆาทิเสส

ตัวอย่าง:

• ภิกษุผู้โจทก์ได้เห็นภิกษุผู้เป็นวรรณะกษัตริย์ต้องอาบัติปาราชิก ครั้นขัดเคืองมีโทสะต่อภิกษุอีกรูปหนึ่งผู้เป็นวรรณะกษัตริย์เหมือนกัน จึงอ้างเลศให้เข้าใจผิดโจทก์ว่า "ข้าพเจ้าเห็นภิกษุผู้เป็นวรรณะกษัตริย์ต้องอาบัติปาราชิกแล้ว" ภิกษุผู้โจทก์ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ทุกๆ คำพูด
• ภิกษุผู้โจทก์ได้เห็นภิกษุร่างกายสูงต้องอาบัติปาราชิก ครั้นขัดเคืองมีโทสะต่อภิกษุอีกรูปหนึ่งผู้มีร่างกายสูงเหมือนกัน จึงอ้างเลศให้เข้าใจผิดโจทก์ว่า "ข้าพเจ้าเห็นภิกษุร่างกายสูงต้องอาบัติปาราชิกแล้ว" ภิกษุผู้โจทก์ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ทุกๆ คำพูด
• ภิกษุผู้โจทก์ได้เห็นภิกษุต้องอาบัติเบา อ้างเลศให้เข้าใจผิด โจทก์ภิกษุนั้นด้วยอาบัติปาราชิกว่า "ข้าพเจ้าเห็นท่านต้องอาบัติปาราชิกแล้ว" ภิกษุผู้โจทก์ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ทุกๆ คำพูด

อนาบัติ (ไม่เป็นอาบัติ):

• ภิกษุสำคัญว่าเป็นอย่างนั้น โจทก์เองหรือสั่งให้ผู้อื่นโจทก์
• ภิกษุวิกลจริต
• ภิกษุต้นบัญญัติ