สังฆเภทานุวัตตกสิกขาบท

พระบัญญัติ: ภิกษุมีจำนวน ๑ รูป ๒ รูป หรือ ๓ รูปประพฤติตาม กล่าว สนับสนุนภิกษุนั้น พวกเธอกล่าวอย่างนี้ว่า “พวกท่านอย่าว่ากล่าวอะไรภิกษุนั้น ภิกษุนั้นกล่าวสิ่งที่เป็นธรรม ภิกษุนั้นกล่าวสิ่งที่เป็นวินัย ภิกษุนั้นกล่าวตามความ พอใจและความชอบใจของพวกเรา เธอทราบความพอใจและความชอบใจของ พวกเราจึงกล่าว พวกเราเห็นด้วยกับคำนั้น” ภิกษุเหล่านั้นอันภิกษุทั้งหลายพึง ว่ากล่าวตักเตือนอย่างนี้ว่า “พวกท่านอย่าพูดอย่างนั้น ภิกษุนั้นไม่ใช่ผู้กล่าวสิ่ง ที่เป็นธรรม ภิกษุนั้นไม่ใช่ผู้กล่าวสิ่งที่เป็นวินัย พวกท่านอย่าชอบใจการทำลาย สงฆ์ พวกท่านจงพร้อมเพรียงกับสงฆ์ เพราะสงฆ์ผู้พร้อมเพรียง ปรองดอง ไม่ วิวาท มีอุทเทสเดียวกัน ย่อมอยู่ผาสุก” ภิกษุเหล่านั้นอันพวกภิกษุว่ากล่าว ตักเตือนอยู่อย่างนี้ ยังยกย่องอยู่อย่างนั้น ภิกษุเหล่านั้นอันภิกษุทั้งหลายพึง สวดสมนุภาสน์จนครบ ๓ ครั้งเพื่อให้สละเรื่องนั้น ถ้าพวกเธอกำลังถูกสวด สมนุภาสน์กว่าจะครบ ๓ ครั้ง สละเรื่องนั้นได้ นั่นเป็นการดี ถ้าพวกเธอไม่สละ เป็นสังฆาทิเสส

ตัวอย่าง:

• ภิกษุประพฤติตาม กล่าวสนับสนุนภิกษุผู้พยายามทำสังฆเภท ทำลายสงฆ์ สงฆ์สวดสมนุภาสน์จบกรรมวาจา 3 ครั้ง ต้องอาบัติสังฆาทิเสส

ไม่ครบองค์เป็นอาบัติรองลงมา:

• ภิกษุประพฤติตาม กล่าวสนับสนุนภิกษุผู้พยายามทำสังฆเภท สงฆ์สวดสมนุภาสน์จบญัตติ ต้องอาบัติทุกกฏ
• ภิกษุประพฤติตาม กล่าวสนับสนุนภิกษุผู้พยายามทำสังฆเภท สงฆ์สวดสมนุภาสน์จบกรรมวาจา 2 ครั้ง ต้องอาบัติถุลลัจจัย

อนาบัติ (ไม่เป็นอาบัติ):

• ภิกษุผู้ยังไม่ถูกสวดสมนุภาสน์
• ภิกษุผู้ยอมสละ
• ภิกษุวิกลจริต
• ภิกษุมีจิตฟุ้งซ่าน
• ภิกษุกระสับกระส่ายเพราะเวทนา
• ภิกษุต้นบัญญัติ